Taşındım. Artık kendime ait bir domainim var.

http://nihbr.in/ veya isterseniz http://nihbrin.com/ aracılığı ile ulaşabilirsiniz. Bu bloga bundan sonra yeni bir şey yazmayacağım ve tüm yorumları bu başlık dışında kilitledim. Tüm blogu, yorumlar, başlıklar, resimler ve ne varsa her şeyi ile, oraya taşıdım. Henüz tam olarak şekillendiremedim ve tam oturması biraz aman alacak gibi. Bugüne kadar nihbrin.wordpress.com da benimle birlikte olan herkese teşekkür ederim.

Bu aralar galeri yayınlayan blogçu duruşu sergiliyorum. Esasında pixiv fantasia ile ilgili bir inceleme yazacak, örnek resimlerden seçki yapacak ve konuyla alakalı sürekli katılımda bulunan kaliteli ressamları tanıtacaktım. Yani amacım buydu ilk “yeni yazı ekle” butonuna basarken. Ancak pixiv.net’i açtığımda ve daha önce pek fark etmediğim bir şey gördüm. Yani hiç gözüme çarpmadılar değil ama dikkatimi oraya odaklamış değildim. Oluşumun adı Nippon Ganbatte! (日本頑張って). Basitçe “İyi şanslar Japonya!” veya “Elinden gelenin en iyisini yap Japonya!” gibi çevrilebilir. Ara sıra Nihon Gambale! şeklinde deviantart veya çeşitli kişisel sitelerdeki türevlerini gördüğüm de oldu araştırmayı derinleştirdikçe. Açıkçası çoğu öyle çok matah çalışmalar değiller ama her birinde duygu yüklü. Dünyanın her yerinden, gerek profesyonel gerekse amatör, sanatçıların en iyi bildikleri şekilde japonlara destek olmaları hoş bir şey.

Konu ile alakalı bugüne kadar hiç bir yazı yazmadım. Onların güçlü olduklarına inanıyorum. Bunu da atlatacaklardır. Şu anda tek umudum işlerin daha kötüye gitmemesi. Bağış yapmak isteyenlerin Japon Kızılhaç’ına istedikleri zaman çeşitli yollardan yardımlarda bulunabileceklerini bilmeleri en içten dileğimdir. http://www.redcross.org/ veya http://www.redcross.org/en/otherdonationsites/ veya http://www.google.com/crisisresponse/japanquake2011.html

AppLocal Nedir?

Bir Japonca programı US veya EU lisanslı Windows üzerinde kurmanız gerektiğinde “system locale” ayarınızı Japoncaya döndürmeniz gerekmektedir. Ardından reboot atmanız da programı uygun formatta görüntüleyebilmeniz için olmazsa olmaz basamaklardandır. Tabi bu pek kullanışlı bir işlem değil. Pek çoğunuzun orijinal win cdlerinize sahip olmadığınızı tahmin edebiliyorum. Ayrıca system locale’i sürekli olarak Japoncaya döndürmek anlamına gelen bir işlemdir bu ve pek çok diğer Japonca olmayan programın işlevini yitirmesine sebep olabiliyor (yükleme yerlerinin isimlerinden dolayı) Slash’lar yerine Yen sembollerini görmek rahatsızlık veriyor. Peki bunun üstesinden, reboot atmadan, büyük bir Japonca patch’i ile uğraşmadan ve diğer programlara zarar vermeden nasıl gelinir? AppLocale işte burada devreye giriyor.

Sisteminize sanki o belli programı Japoncaymış gibi açtığınıza ikna ediyor ve bu sırada system locale’iniz ile oynamamış oluyorsunuz. Ben applocal’e inanılmaz kez ihtiyaç duydum ve kullandığım bilgisayarların vazgeçilmez bir parçası gibi görüyorum. Onu yüklemeden bir touhou oyunu yüklemeye/açmaya çalışmak tam bir çile ve sadece miku müzik listesi bile karelerden ibaret bir seri işaret. Tabi normal koşullar altında applocalin kurulumunun gerekli olduğu çok geniş bir program yelpazesi söz konusu ama pek çoğunu sizin hayal gücünüze bırakıyorum.

(not: eskiden AppLocal sadece XP 2003 ile çalışırdı. Artık bu tamamen değişti ve Vista ile win7 üzerinde de uygulanabilir hale geldi. Ben de pek bir yararını gördüğüm için yeterli düzeyde bilgi veren iki yabancı site rehberini kendimce Türkçeleştirerek size anlatmaya karar verdim.)

1- ilk adım microsoft’un sitesinden apploc.msi dosyasını indirmek (henüz kurmayın, xp için bir sorun oluşturmasa da Vista ve win7 için “windowsun yüklemeyi kabul etmesi adına” yapılması gereken bir numara var. Msi dosyası küçük bir şey merak etmeyin.
apploc.msi

2- İkinci adım bu linkten, yani şu anda okumakta olduğunuz rehberin bir kısmının alındığı siteden, aşırı gerekli bir registry dosyasını indirmektir (Localejap to exe context.zip adlı link). Direk link vermiyorum çünkü hotlink verirsem bağlantı erişimi engellenebilir ve ben de şu anda mediafire hesabıma upload edemeyecek kadar tembelim. Bunu da XP kullanmıyorsanız ve msi’i henüz yükleyememişseniz, bir kenarıda tutun, 4. adımda gerekecek msi’in yüklenmesinin hemen ardından.

3- Birinci adımdaki indirdiğiniz apploc.msi’ı Vista veya win7 de kurmaya çalışıyorsanız şu adımları izlemelisiniz:

a) applocal.msi setup dosyasını C sürücünüze, yani direk olarak C:\’ye koyunuz.
b) Başlangıç menünüzden arama kutusuna “cmd” yazınız ama bulunanı açmayınız.
c) Ctrl+Shift tuşlarına basarak cmd.exe’yi çalıştırınız.
d) Büyük olasılıkla sizden izin isteyecek bir kutu belirecektir. Evet deyiniz.
e) Komut satırı C:\Windows\System32 şeklinde belirmeli.
f) cd\ yazınız ve C: sürücüsüne yönlendirme yapmak için enter tuşuna basınız.
g) apploc.msi yazınız ve enter tuşuna basınız. İnstaller xp de dertsiz tasasız nasıl beliriyorsa artık sizin için de belirmeli.
h) programı yükleyiniz.

4- apploc.msi’yı yükledikten sonra localejaptoexecontext[INSTALL].reg dosyası ile registry’yi tamamlayın. Bundan sonra tek yapmanız gereken açmanız gereken programa sağ klik yaparak “Locale Japanese” şeklinde çalıştırmanızdır. Her defasında sizden izin isteyen bir kutu ile karşılaşacaksınız, ona evet deyiniz. Bunun için bir patch var ama daha da uzatmak istemiyorum. (ikinci verdiğim linkteki İngilizce rehber de bulabilirsiniz)

Sinir bozucu karakterlerden ve açılmayı reddeden programlardan paçayı kurtarmış bulunmaktasınız. Hayırlı uğurlu olsun.

Not: sisteminiz orijinalse, özellikle win7 için, her güncelleştirmeden sonra apploc’un kısa yollarının resetlenmesi ihtimali var. Bu bir problem değil, normalde tek yapmanız gereken apploc.msi’yi tekrar yüklemekten ibaret. Ancak win7 her nedense a) basamağındaki “C:\’ye koyma” eğlemine izin vermiyor. Msi dosyasını bir türlü o adrese atamıyorken bulabilirsiniz kendinizi. Üstesinden gelmek için:
a) başlangıç, cmd
b) cmd.exe’ye sağ klik, “yönetici olarak çalıştır”
c) apploc.msi dosyasını DOS komut panelinde c:\’ye kopyalayın (örneğin: Copy f:\program\apploc.msi c:\)
d) apploc.msi dosyasını DOS komut panelinde, adını yazarak enter tuşuna basma şeklinde, çalıştırın.

Ben de bir formspring hesabı açtım. Facebook hesabım olmadığı için epey boş duruyor ve bir süre de öyle kalır herhalde. Her türlü konu ile ilgili soru sorabilirsiniz ama pek çoğunun cevabını bildiğim için değil, hakkında yanıt sunmayı eğlenceli bulduğum için cevaplayacağım. Baştan söyleyeyim ^^ http://www.formspring.me/nihbrin

Bir de ufaktan fanservice yapalım, kendi reklamımı yapıyorum burada nihayetinde:

Yazarın notu: Bu öyküyü Tengu adlı serinin 30. bölümünden sonra okumak, Tengu adlı seriyi takip etmiş kimseler için önerilen okuma sırasıdır.

1- Karanlık ve Lityum

Yerde çizili olan şekil tekinsizdi. İrili ufaklı pek çok renkten taş düzenli aralıklar ile dizilmişlerdi ve bir iç halka oluşturacak biçimde düzen oluşturuyorlardı. Hiç biri yetişkin bir adamın avuç içinin büyüklüğünü geçemezdi ve hiç biri bir başparmaktan küçük değildi.

Taşların etrafında az miktarda lityum ile karıştırılmış kuartzdan oluşan toz halinde ve siyaha çalan koyulukta saydam, az miktarda, bir şekil vardı. Şeklin yedi köşeliydi ama hiçbir köşe kendi yanındakiler dışında kalanlar ile birleşik değildi. Ortalarında kalan taş formasyonu ise tek bir adamın ortalarında durmalarına izin verecek büyüklükte, yuvarlak bir şekil oluşturuyorlardı.

Selan adlı oğlan kendisini izleyen adama bir göz attı huzursuzca. Hata yapmak kabul edilemezdi ve adamdan azar işitmek istemiyordu. Gerçi hoş, hata bile yapamıyordu. Üstelik Selan gerçekten bir azar işitse bile bunun kaba ve incitici bir cümle olmayacağını da biliyordu. Zaten onu en çok rahatsız eden de buydu.

Adam kollarını kavuşturmuş ve kafasını sağa düşürmüş halde, kaşları çatık, dikkatle izliyordu onu. Saçlarının dipleri siyahtı ve uçlara doğru açık kestane rengine dönüyordu. Yüzü çok ciddiydi ve sakaldan yakın bir zaman dilimi içinde arındırılmıştı, sinekkaydı tıraşa uygun hatlara sahipti. Selan ise henüz bıyığı terlememiş bir genç adamdı.

Selan ustası kadar uzun boyluydu ve dikkatli bakılmadıkça onun ne kadar genç olduğu anlaşılmıyordu. Kuzgun siyahı saçları omuzlarından aşağı dökülüyordu. Ustası ona her ne kadar saçlarını kesmesinin çeşitli avantajları olacağını izah etmişse de Selan inat ediyordu.

Ustasının adı Obliu idi. Obliu neşeli veya karamsar bir adam değildi, o bir gezgindi. Yine de gördüklerini, yolculuklarında kazandığı izlenimlerini ve her türlü insandan duyduğu hikâyeleri anlatırken, ancak o zaman, yüzünde bir gülümseme açardı. Obliu bu gülümsemesi ile ünlüydü ve belki de onu tanıyanlar Obliu’nun bir hikâye anlatmasını istediklerinde duymak istediklerinden çok görmek istedikleri için yaparlardı.

Obliu aslında ne çeşitli diyarlarda yasaklanmış sanatların ne de karanlık yolların ustasıydı. Obliu tek bir şey bilirdi ve bunu ondan daha iyi başka kimse icra edemezdi. “Doğduğum dünyadan yıldızlar şu anda altında olduğumuz göğün sunduklarından farklılardı. Ancak yine de yolumu bulabildim. Neden biliyor musun Selan?” dedi karanlık göğe bakarken Obliu. Selan bilmiyordu, anlamak istiyordu ve öğrenemiyordu. İfadesiz biçimde ustasının cevabını bekledi, genelde böyle yapardı. Nedense hiçbir cevap sunmadığı zamanlar, hatalı bir cevaba göre, ustası daha üzgün bir ifade takınırdı.

Selan normal bir hocanın öğrencisinin bilmediğini kabul etmesi gerektiğini savunmasını ve bunu yaptığında onu yüreklendirerek doğruyu göstermesi gerektiğini düşünüyordu. Oysa bu adam onu adeta hata yapmaya sevk ediyordu. Hata yapmasını istiyor ve olabilecek en vahim sonucu bekliyordu.

Obliu gözlerini kendine yabancı yıldızlardan aldığında bir saniye için Selan’a baktı ve ardından diz çöktü. Dikkatle yerdeki taşları ve kuartz-lityum karışımını inceledi. “Neden lityum kullanıyoruz biliyor musun Selan?” dedi. Sesi ciddiydi, gerçek bir cevaptı talebi.

Selan, “Bilmiyorum Obliu” dedi. Ona asla ‘usta’ demezdi çünkü kendisine aylardır öğrettiği tek şey kumdan ve taşlardan yere ne kadar güzel şeyler çizilebileceği idi. Onu en çok kızdıran tarafı ise Obliu’nun sadece isminin söylenmesinden memnun olmasıydı. Obliu yerden gözlerini ayırarak şaşkın bir halde ona baktı, “Sana anlattığımı sanıyordum, yolculuk sırasında maksimum ferromagnetik ortamın sağlanması gerekiyor. Bunu katı bir ortamda yapamayacağımıza göre gaz halinde manyetizma gösterebilen tek elementi, yani lityumu kullanmamız gerekiyor.” Dedi kendinden emin bir şekilde kalkarak sağ işaret parmağını sallayarak. “Lityum’u yüz elli milyar santigrat dereceye aniden ısıtarak sonra da eksi iki yüz yetmiş iki santigrat derecenin altına soğutmaktan bahsediyorsun, bu nasıl mümkün olabilir ki? Mümkün olsaydı bile tekrar katılaşmadan önce yolculuğun tamamlanması gerekiyor. Işık hızının hiçe sayıldığı gerçeği de cabası.” dedi şüpheyle Selan. O sıralar Obliu’nun söylediği her şey ona deli saçması geliyordu.

Obliu kaşlarını çattı ve dudak büktü, hayal kırıklığına uğramış gibi bir hali vardı, “Nasıl yapacağını sana söyleyemem, bunu kendin bulmak zorundasın. İşin özü burada Selan, ‘bir yolunu bulmalısın’” dedi son kelimesini hınzırca vurgulayarak. Selan kendinden emindi, “Hayır bir yolu yok, insanlık on milyon yıl sonra bu teknolojiye sahip olmayacak. Gayet eminim, on milyon yıl önce de en keskin zekâlı simyagerler dahi söylediğin eğlenceli fikri yerine getirmek için Lucifer ile bir anlaşmaya bile varamazlardı.” Dedi eğlenerek.

Obliu gür bir kahkaha attı, “Gerçekten de anlaşamazlardı, o da onlara lityumsuz çözümü anlatırdı” dedi ondan daha mutlu görünerek. Gülmesini durdurabildiğinde birkaç saniyelik sessiz bir bakışma oldu aralarında, “lityumsuz bir çözüm var ve sen bana dört aydır kumdan kaleler mi yaptırıyorsun?” dedi Selan dişlerini gıcırdatarak.

Obliu korkmuşa veya kırılmışa benzemiyordu, “Elbette var, Faust biliyordu, Ripley yazıtlarında bile yazıla gelmiş maddelerden birini temel alır bu yol. Esasına bakarsan bu yol şu anda üzerinde uğraştığımıza kıyasla senin mizacına daha çok hitap ediyor. Ancak baban benden ikinci yolu sana anlatmamamı tatlı bir dil ile rica etti evlat. Unut onu. Baban gerçekten senin kendi iradenle ve yeteneklerinle yolculuk yapabilmeni istiyor, yoksa bir parmak şıklatması ile sana her şeyi öğretebileceğine eminim. Senin pederin kafasından neler geçtiğini bilmiyorum ama bu yolun sana neler kazandıracağının da farkındayım.” Dedi tekrar kollarını kavuştururken.

“Ayrıca ışığı kafana çok takma. O her yarışta birinci geldiğine inanır. Buna rağmen dizginlemez bir hızı yoktur, kara delikler onu bükerler ve biliyor musun ne? Ondan da hızlı bir şey vardır. Karanlıktır bu. Işık ne kadar hızlı olursa olsun her gittiği yerde karanlık çoktan varmıştır ve onu bekler.” Dedi sesi ciddileşir ve yavaşça fısıltıya dönüşürken. Yüzünde nadiren görülen bir habislik vardı Obliu’nun.

Selan ister istemez irkildi. Obliu adeta bildiği her şeyi unutmasını ve nicelerini baştan yaratmasını istiyordu. Olmayanı düşlemeliydi. Normalde hayal yetisi en etkin canlılar olan Gaia’lı insanlar bile rüyalarında günlük hayatlarına veya güçlü bir anıya ve belki de bir arzuya dayanan imgeler görürlerdi. Obliu’nun Gaia’nın alternatif bir düzeyinden geldiğini biliyordu. Her uzay düzlemi ihtimallerin ve yaşanmışlığın katmanlarında farklı eğimlerde ama bir şekilde paralel olacak biçimde düzene girmişlerdir. Obliu en uçuk olasılıkların düzleminden geliyor olabilirdi ama yine de basit bir insandı. Belki de yüz binlerce yıldır yaşıyor olması dışında tabi.

Selan kafasını toparladı ve ona uzun zamandır sormakta ayak direttiği suali yönlendirdi. Bu cümleyi kurmak bile onu rahatsız ediyordu çünkü yanlıştı, mantıksızdı ve doğruluğu pek bir cüretkârdı. “Her şeyi hayal etmemi mi istiyorsun? Gideceğim toprak parçasını hiç görmemiş olmama rağmen düşlememi ve oraya gitmeyi istememi mi söylüyorsun?” dedi. Obliu’nun gülümsemesi cümlenin sonuna doğru arttı ve noktasında zirveye çıktı.

“Daha isabetli dile getirebilir miydim bilmiyorum. Evet Selan, olan biten göründüğünden çok daha basit. Öte yandan kendini sayısız yıldızdan birinin göbeğinde bulabilirsin. Yolculuğun sırasında herhangi bir dış unsurdan etkilenme olasılığına karşı, örneğin yolunda duran çok büyük bir yıldızın yer çekimi, tüm bu hayalcilik sırasında kendinden emin olman ve lityum katmanını kullanabilmen gerekiyor.” Dedi kendinden emince.

“İyi ama ben senin yere resimler çizdiğini veya cebinde koca bir lityum kesesi ile gezdiğini neden görmüyorum?” dedi Selan sabırlı bir sinirlilikle. Obliu onu duymazdan geldi ve başını çevirip gözlerini kapattı ama Selan üstelercesine onun burnunun dibine girdi. Obliu tek kaşını kaldırdı ve sırıttı, “Çünkü tüm evrenleri, biliyorum.” Dedi kurnazca.

İkisi de yere oturdu. Obliu Selan’nın şeklini bir çomakla dağıttı ve kalan tozu yere serperek bir resim şekillendirmeye başladı. Bağdaş kurmuş otururlarken ve Obliu şekli karalarken bir yandan da konuşmaya başladı. “Tekil bir evrenin şeklini sana anlatmak ile zaman kaybetmeyeceğim. Halkasal düşünmen gerekiyor, düzlemsel değil, en azından bu kadarını anlamalısın. Bir ışık huzmesi yoluna başladığında hiç sapmazsa yine olduğu yere geri gelebilir, oysa bu gerçek üç boyutlu düşünceye aykırı gibi durur.” Dedi ve durup başını kaldırdı. Doğrudan Selan’ın çatık yüzüne baktı ve “Bazen ne gerçek ve ne değildir şeklinde düşünmeyi durdurmalısın. Gitmeli ve görmelisin, en etkili yol budur. Ancak uzay sıradan biri için öyle sonsuz ki pratikte denemek daha verimli sonuç verecek olsa da imkânsız.” Dedi kafasını sallarken, “Ben denedim ve biliyorum. Bu yüzden anlamaya çalışmaya şu an için ara ver ve sadece sana anlatacağım basit fikri dinle.” Dedi ve resmi anlatmaya başladı.

“Gördüğün gibi bu şekil basit ve sıradan bir küp, onu uzayın sınırları olan bir kesiti gibi düşünebilirsin. Küpün içindeki herhangi bir noktanın yerini bilmek için küpün tam olarak yüzeylerinde, tabi yüzeylerinde olmak zorunda değil ama işlemi basit tutmaya çalışıyorum, altı noktaya ihtiyacın vardır. Altı yüzün her birinde ikamet eden noktalar, iki boyutlu koordinatlarını bildiğin, altı nokta olmalılar. Sınırlarını bildiğin bir evrende teorik olarak bu mümkündür. Kesişimleri ancak ve ancak tek bir nokta ile ilgili bilgi sunar. Tabi kesişmeyebilirler de ve bu ihtimal çok fazla büyük. Garantilemek için gerekli yolu sana öğretmek ile hükümlüyüm. Yani 6 noktanın kesişimindeki daha önce hiç görmediğin ve gitmediğin noktaya ulaşmak için öğrenmen gereken metot bir yana her şeyden önce yerini belirlemeyi öğrenmelisin. Gerçi ‘hayal etmenin’ gerekliliğini kabul etmeni sağlamak bile dört ayımı aldı.” Obliu mutsuzdu ve biraz da umutsuzdu.

Selan aptal biri değildi ancak evrene hâkim olan kuralların yıkılmazlığından şüphe bile duyamıyordu. Onlardan üstün başka durumlar ve kurallar olması fikrine uzaktı. Obliu’nun ağzından çıkan her kelimeyi anlamış olmasına rağmen tüm bunları yapmayı başarması için hocasını sinirden boğazlamasından önce ne kadar zamanları kaldığını kestiremiyordu.

2- Kardeşler

Selan yemeğini iştahla midesine indiren kız kardeşini izliyordu. İkisi de hangisinin yaşça büyük olduğunu bilmezlerdi ama Selan onu ablası olarak görürdü. Sanki Mathilda her zaman daha çok şey bilmeyi başarıyordu. Mathilda babaları ile birlikte çok uzun zaman boyunca gezmişti ve ‘belki de sebebi budur’ diye düşünmeden edemiyordu.

Kardeşlerin yaşadığı ev Hoagh Galaksisinin yıldız halkasının en içinde kalan küçük bir yeşil gezegendi. Bütün yüzeyi tek bir dev orman olan Nirnih gezegeninin bir günü 51 saat sürüyordu ve güneşinin etrafında bir turu 562 günde tamamlıyordu. Kardeşler binlerce yıldır Nirnih’de yaşıyorlardı ve gerektiğinde oradan ayrılsalar bile yine buraya geri dönerlerdi.

İkisi de babalarının gerçek ismini bilmezlerdi. Onun kendisine, çoğu zeki canlı formu için kolaylık sağlaması adına, farklı isimler ile hitap edilmesini istediğine şahit olmuşlardı. Hiçbir isim diğerlerinden daha çok kullanılmaz veya vurgulanmazdı. Bulundukları gezegenin mitlerine veya halk hikâyelerine bakar ve bir isim seçerdi. Babalarının da kendi gerçek ismini bilmediğini ve bir isim bellemek istemediğini düşünüyorlardı ama çok ciddi bir problem oluşturan bir durum değildi. Çünkü onu çok az görüyorlardı. Onunla ilgili bir konuşma konusu ise yılda bir açılırdı.

O sabah da öyle günlerden biriydi. İkilinin uzun yalnızlığı beş ay kadar önce Obliu isimli davetsiz bir insan tarafından bozulmuştu. Obliu onlar ile uyumuyor, yemiyor veya gerekmedikçe konuşmuyordu. Kendi halinde Nirnih’i gezdiği söylenebilirdi. Obliu’nun söylediğine göre orada bulunmasının sebebi Selan ile Mathilda’nın babası idi. Selan’ın tek başına yolculuk edebilmesi için eğitilmesi gerekiyordu. “O adamı sevmiyorum Mathy. Düzgün düşünmüyor.” Dedi bir dilim tahıl ekmeğini kemirirken. “Babamızın sözünü taşımasaydı derhal gitmesini isterdim. Bana katılır mıydın?” dedi henüz sabah olmasına rağmen hiddetle.

Mathilda ile Selan birbirlerine benzemiyorlardı. Selan ne kadar tez canlı olabiliyorsa kız da o kadar sakin olabiliyordu. Oğlan ne kadar inatçı davranırsa Mathilda da o kadar durumu kabullenme eğilimi gösteriyordu. Selan’ın saçları ne kadar siyahsa kızın da saçları o kadar beyazdı. “Umurumda değil Selan, onunla daha önce tanıştım ve zararsız biri olduğuna kanaat getirdim. İnsanlar değişmezler.” Dedi ve son bir kaşık kestane kokulu balı da yuvarladı, “Bir daha ağzın doluyken konuşursan seni burada Obliu ile tek başına bırakırım.”dedi göz kırparak.

Selan umutsuzdu. Ağaç evden aşağıya atlarken ve dallarda yolunu çizerken önüne bile bakmıyordu. Her gün birbirinin aynıydı. Hiçbir şey yapmadan geçirdiği günleri özlediğinden değildi ama tam olarak yapmak istediğinin bu olduğu da söylenemezdi. Bir kerecik olsun ona bir şeyler öğretenin babası olmasını isterdi, hepsi bu.

Selan Obliu’yu gezegenin o yöresine mahsus büyük ancak gövdesi dar, eciş bücüş kıvrımlara sahip ağaçlardan birinin altında buldu. Selan ve kardeşi gezegene babalarının verdiği adı benimsemiş olsalar da gerekmedikçe, asla, hiçbir şeye, isim takmazlardı. Obliu gözlerini kapatmış ve ağaca yaslanmıştı. Sanki dev bitkiyi dinliyordu. Hastasının kalp atışlarını dinleyen bir doktor gibi değil belki ama bir annenin henüz karnındaki bebeği dinleyen sevgili gibi.

“Ne düşünüyorsun?” dedi Selan düşünmeden. O da aynı Obliu gibi kulağını ağaca verdi. Obliu ile birlikteyken ona uymanın en iyisi olduğunu biliyordu. Diğer türlüsü akıntıya karşı yüzmek gibiydi ve hep geri tepiyordu. “Bir keresinde Byakkoya adında bir dünyadaydım. Orada küçük bir kızla tanıştım, adını anımsamıyorum ama ‘A’ harfi ile başlıyor olabilir, “Al? Aly? Allen? Aliosa?, her neyse… Konuştuğumuz konuyu bile hayal meyal anımsıyorum, neden bilmiyorum, o sanki, hmm, özeldi. Her şeye rağmen bir şeyi çok net anımsıyorum. Bana bir insan olduğum için şükredip şükretmediğimi sordu. Ona “Kime?” dediğimi biliyorum. O da bana gülümsedi. Sadece o sorduğu için kısa bir süre değerlendirmeye karar verdim. Gerçekten birilerine beni kendim yaptığı için minnet duymalı mıydım? Sonra ise, cevap önümde, aynı sabahları açan Kralkanı çiçekleri gibi belirdi.”

3- Küçük Kız ve Hayalci

Hikâyenin başında Obliu’nun saçları halen karaydı. Bir halk çeşmesinde kendi yansımasını izlerken yaşlanmadığını fark edeli kaç mevsim geçtiğini düşündü. Çıktığı meyhane, bar ya da pub, neydi bilmiyordu bile. Kaç han görmüştü? Kaç otelde kalmış, konaklama yapmış ve sayısı yaz arıları gibi belirsiz kamplar kurmuştu? Adlarını bile bilmediği nice galaksinin gezegenlerinde avare dolaşmıştı?

“Belki artık durmalıyım. Yoruldum mu? Bu kadar basit mi yani, yorulmak ve devam edecek şevki ayaklarımda bulamamak. Belki yanıltan aklımdır, konyağın her damlasının yıkayıp aka çaldığı kaltak akıl!” Obliu sinirliydi ama nedenini kendisi de tam olarak bilmiyordu. Büyük olasılıkla yalnızlıktandı tüm bu öfke. Yapmak istediği ve zevk aldığı yaşam tarzının doğası tek başına olmasını gerektiriyordu. Yüz yıllarca eski dostunu aradıktan sonra elinin boş olmasıydı. Sahi, dostunu bulsa ne yapacaktı ki?

“Annem eğer kabuğu koparırsam yine kanayacağını söyledi.” Dedi bir çocuk sesi telaşla. “Çenen kanamış, kaşıma!” diye devam etti ardından sinirle. Obliu sudan aynada kendine baktı. Haklıydı, gerçekten de çenesinden yeni çıkmış bir cam parçası vardı ve parçayı kanayan parmak uçlarında tutmakta olduğunu henüz fark etmiş durumdaydı.

Küçük kız büyük olasılıkla annesinin diktiği minik deri çantasından temiz görünen beyaz bir kumaş parçası çıkardı. Bezi Obliu’ya uzattı ve bekledi. Obliu sarhoştu ve düşünceleri ona işlemleri yerine getirdikten ancak sonra varabiliyorlardı. Adam çok sık içmezdi, pek pişmanlığı yoktu. Sadece yitik bir dost ve o güne kadar her şeyi görmekten başka hiçbir şey yapmamış olmasıydı. ‘elle tutulur bir özet oluşturan pişmanlık listesinin öğeleri’ bunlardı. Zıbarmadan önce en son hatırladığı şey “Annem taşa yatma dediydi.” Oldu.

Uyandığında yabancı bir tavan karşıladı onu. “Benim olan bir tavan var mı peki? Evim diyebileceğim bir tavan yok belki.” Dedi sabahları yaptığı olağan monotonunda. Nerede uyandığını pek umursamazdı esasında çünkü peş peşe iki gün aynı tavana uyandığı sabahların sayısı iki elinin parmaklarını geçmezdi. Genelde uyandığında kendini farklı bir yuva bir kenara, bambaşka bir boyutta bile bulabilirdi.

Yabancı tavan aniden kocaman bir kafanın tutulmasına uğradı. Kafanın gölgesi çehresinde yer eden Obliu bunu beklemiyordu. Kafanın üzerindeki yüz gördüğü en mutlu ağza ve gözlere sahipti. “Annem seni uyandırmamı söyledi, ona kötü biri olmadığını anlattım ama o öyle kolayca inanmaz.” Dedi biraz somurtarak. Adam doğrulup etrafına daha bir dikkatli bakındı. Fakir ama temiz bir odaydı. Kapısının eşiğinde uzun boylu, orta yaşlı ve çatık kaşlı bir bayan vardı. Her mantıklı insan özür diler ve dışarıya çıkmak için en uygun kelime dizimini bir araya getirirdi. Ancak Obliu’nun sosyal toplum düzeninde hiçbir yeri yoktu, “Eee? Kahvaltıda ne var hanımım?” dedi neşeyle.

Kahvaltı masası gergindi ama bunun tek sebebi küçük kızın annesinin çatık kalmaktan vazgeçmeyen karakaşlarıydı. Üç kâse vardı masada, her birinde büyük taneli ve özenle biraz nemli bırakılmış beyaz pirinç pilavı vardı. Obliu Byakkoya adlı bu yerde bir grup insanın her sabah, öğlen ve akşam bunu yediğini biliyordu. Küçük kız iştahla tüm kâseyi mideye indirirken annenin gözlerini adamdan ayırmaması Obliu’yu sessiz masada bir konu açmaya zorladı.

“Kahvaltı çok güzel hanımım.” Dedi ve bekledi. Kadının sağ kaşının seğirdiğine yemin edebilirdi. Konuşmayı alakasız bir biçimde devam ettiren kişi küçük kız oldu, “Nereden geliyorsunuz bayım?” Kızın biten kâsesini yeniden doldurmakla meşgul olan kadın gözlerini ondan ayırdığında sanki üzerinden karabasan inmiş gibi hissetti Obliu. “Gaia denilen bir diyardan geliyorum genç hanım, orada ülkeleri birkaç kişi değil tüm halk yönetir ve oğlanlar annelerine tek parça halinde dönmezler.” Dedi kafasını olumsuz biçimde sallarken. Bir yandan da yavaşa yemeğe devam ediyordu. Hanımı kızdırmak istemezdi ama kadının kaşlarının öncekinden daha da çok çatılabileceğini gördüğünde, şaşırmadığını iddia edemezdi. “Yaşadığınız ülke çok güzel hanımım. Değerini bilin, bin yıllık barışınızın üstüne bin yıl daha tanıyın.” Dedi ve saçmaladığını düşünerek biraz utandı.

Kadının yüzü biraz gevşemiş gibiydi. Obliu yer yeni gittiği yerde bu problemi yaşardı. İnsanlar ile arasını iyi tutmaya çalıştığında bir çuval inciri berbat ederken içinden geldiği gibi konuştuğunda ona dünyaları bahşederlerdi. Kahvaltı bittiğinde anne ve kızı ellerini birleştirerek dua etmeye başladılar. ‘Toprağın üstündeki güneşe toprağa yazabilecekleri gücü onlara bahşettiği için teşekkür etmek’ ile alakalı bir şeydi. Yazmaktan kastın toprağı işlemek olduğunu düşündü Obliu. Doğrusu Byakkoya’nın zengin aksanı ile herkesin hâkim olduğu var sayılan ortak dil, tek bir dil olmaktan çok öteydi.

Küçük kız Obliu’nun dua etmediğini görünce kaşlarını aynı annesi gibi çattı. “Ama şükretmelisin. Yediğin sensin ve bir insan olduğun için yediklerine teşekkür etmelisin.” Dedi tatlı bir kızgınlıkla. “Kime? Ayrıca yediğim ben miyim?” dedi Obliu yapmacık bir korkuyla. Şakanın üstüne annesi ilk kez konuştu, “Gerçekten uzaktan geliyor olmalısın. Yediklerin, içtiklerin, soluduğun hava ve altında yürüdüğün güneşin ışığı dahi senin birer parçan olurlar. Onlara şükrettiğinde kendine şükretmiş olursun. Kendine inancın artar ve yapman gerekeni yapmak için güç bulursun.” Dedi her gün bir din kitabından okunabilecek monotonlukla. Yine de söyledikleri Obliu’ya farklı geldiler. Kendi dünyasındaki paganlar gibi değildi, farklı bir nüansı vardı.

“Ben bir gezginim hanımım. Ne bir ailem ne de yuvam vardır. Evim sırtımdaki giysidir, aşım ağzıma düşen ve işim ayaklarımın götürdüğü yeri bulmaktır.” Dedi pek çok defa dile getirdiği üzere. Bu deyişini değiştirmeyi pek çok defa denediği oldu ama her defasında dönüp dolaşıp en doğru gelenin bu olduğuna karar verirdi. Kadın merakla sordu, “Geceleri yıldızlar bile görünmediğinde neyin ışığında bulursun yolunu?”

Her nedense Obliu bu sorunun kadına ait orijinal bir cümle olmadığını hissetti. Sanki ona da daha önce sorulmuş bir şeydi bu. Cevabı bulmak ister gibiydi. “Bir ağaç olsaydım, yani öyle doğmuş olsaydım, Uzanabildiğim kadar yukarıya ve kazabildiğim kadar derine kazardım. Sadece, ne bulacağımı görmek için.” Dedi gözlerinde hem annenin hem de kızının bir an için donmalarına sebep olan bir ışıltıyla. Sonra tüm ciddiyeti kaybetti ve kalan pirinci hızla yemeye başlayarak ağzı dolu konuştu, “Her şey aynı göğün altında.” Dedi. Bu çok eski bir deyişti ve anne ile kızının kültürüne oldukça hitap edeceğini düşünüyordu. Aileye teşekkürlerini sundu. Evden ayrıldığında üçü de gülümsüyorlardı. Kızın adı Alice’di.

4- Kök ve Gök

“Peki, kıza ne oldu?” dedi Selan yapmacık bir merakla. Obliu sadece sağ gözünü açtı ve ona baktı. “Onları iki yıl sonra tekrar görmeye gittim. Tüm köy yerler birdi. Savaş. Nereden bilebilirdim ki? Keşke daha önce dönseydim ya da yanlarından hiç ayrılmasaydım diye düşündüğüm bile oldu. Ancak olan oldu. Annesinin öldüğünü duydum. Kız ise, kayıptı.” Dedi ciddi bakışlarla.

“Onu bulmayı hiç düşünmedin mi?” dedi Selan bu kez gerçek bir merakla. Obliu diğer gözünü de açtı ve gülümsedi. “Onun yaşadığını biliyorum ve bu bana yeter. Eskiden olduğu kişi değil, yani tam olarak bir insan sayılmaz ama biliyorsun, hepimiz aynı göğün altındayız.” Dedi söylediklerini dikkatle seçerek.

“Ne demek istiyorsun Obliu? Ne oldu ona, anlatsana, çatlatma meraktan.” Dedi Selan bildik aksiliği ile. Obliu doğruldu. Artık iyice neşelenmişti. “Eğer bu ağacı – parmağı ile yirmi kilometre ötedeki dağı göstererek – şu dağın tepesine yollamayı başarırsan sana hikâyenin devamını anlatırım. Ne dersin?” dedi hınzırca. Selan gafil avlandığını kabul etti.

Obliu zavallı oğlanın gösterdiği ağaca türlü numaralar yapmasını keyifle izledi. İzlerken kendisi de bir elma ağacının altındaydı. Bir ısırığın kütürdettiği taze elma sesi dikkatini çekmeseydi kalkıp Selan’a yardım etmeye niyetliydi. Sesin kaynağı oturduğu ağacın çok yüksek olmayan dallarından birine oturmuş kızdan geliyordu. Fark edildiğini gören Mathilda gülümseyerek el salladı, “Umarım izlememin bir sakıncası yoktur?” dedi kibarca.

Obliu Mathilda ile çok öncelerden, kadim günlerden tanışıktı. Bu ailenin her ferdini tanıyordu ve onları oldukları gibi kabullenmekte halen güçlük çekiyordu. Ne Selan ne Mathilda ne de babaları birer tanrı değillerdi. Dışarıdan bakıldığında kendi dünyasının sıradan insanlarına benziyorlardı – Mathilda’nın saçları dışında tabi – ancak üçünün de olağan dışı nitelikleri vardı. Öncelikle ölümlü değillerdi. Herhangi bir kan bağları olduğuna dair hiçbir kanıt bulamamış olsa da davranışları şartlanmış bir psikolojinin sağlayamayacağı kadar derin bir bağ taşıyordu. Mathilda ölümsüz olmanın dışında aynı babası gibi ‘hüküm’ gücüne sahipti ancak bunu ne sıklıkta kullanabiliyordu emin değildi. Selan’ın ise bu yeteneği sergilediğine hiç şahit olmadı. Hüküm, kabaca, evrenin kanunlarına normal koşullarda göstermeyecekleri bir davranışı sergilemeye ikna etmekti. Bu bazen evrende henüz var olmayan elementleri yıldızların yüreklerinde çekirdeklendirmeye varabilecek bir yeti demekti. Dahası büyü veya teknolojik mucizelerin aksine herhangi bir enerji gerektirmiyordu ve sonuçları korkutucu derecede verimli olabiliyordu.

Mathilda ile ilgili bildiklerinin Selan ve babasına ait bildiklerinden fazla olmasının yegâne sebebi Mathilda’nın, Obliu’nun Enoch adındaki eski ve belki de tek arkadaşını, sonsuz bir eleme sürüklemiş olmasıydı. Mathilda bunu isteyerek yapmamıştı ve Obliu da onu suçlamıyordu. Zaten Obliu kimseyi suçlamazdı.

Obliu kadere inanmalı mıydı emin değildi, Hiç olmadı. Ona göre hayat, ağacın dalından düşen bir yaprak gibi olmalıydı. Rüzgâr, bireyleri sürüklese bile nereye düşeceklerinin bilgisi asla, kesin biçimde, kimse tarafından hesaplanamamalıydı. Tüm bunlara rağmen gezdiği tüm diyarlarda bu ailenin sahip olduğu kudrete ve potansiyele sahip başka bir organizma ile karşılaşmadığını kabul etmek zorundaydı. Kendi acizliğini onların yanında çığlık atarken duyabilirdi. Tüm bu güce rağmen diğerlerinin hayatlarına yaptıkları dokunuşlar oldukça zarif ve aksi gerekmedikçe, hafifti.

“Hayır Mathilda, bir sorun olacağını zannetmiyorum.” Dedi bunları düşünürken. Kız, kardeşine baktı. “Neden ona her şeyi açıkça anlatmıyorsun? Ondan yapmasını istediğin şeyi sadece dakikalar içinde gerçekleştirir.” Dedi umursamaz gibi görünen bir merakla. Obliu elini çenesine götürdü ve o gün tıraşlamayı atladığı sakalını sıvazladı. “Çünkü yokluğa hükmetmeyi öğrenmek zorunda ve bunu nasıl yapacağını ben dahi bilmiyorum.” Dedi tane tane. Kendisi de üzerinde durduğu öğretim metodunun etkinliğinden emin değildi. Zaman kazanmaya çalıştığı söylenebilirdi. Daha önce sadece tek bir kişiye öğretmesi gerekmişti ve o kişinin aklı tüm hayallere olabildiğine açıktı.

Mathilda omuz silkti, “Karanlık ulaşılmaz kalmalı. Yapamadığımız için değil, yapmamamız gerektiği için ona dokunmayız. Bu babamın ikimize de ilk öğrettiği şeydi. Selan’ın rüyanın yedi kapısını açmayı kendi kendisine öğrenmesini bekleyemezsin, o bir hayalci olarak doğmadı Obliu.” Dedi. Obliu onun bu konuşmayı ne kadar zamandır kafasında kurduğunu düşündü. Mathilda öyle kolay muhabbet eden biri değildi. Obliu derin bir nefes aldı, anlatmayı ilk kez, gerçekten, deneyecekti. “Şimdi sana anlatacağım şeyi anlamak zorunda değilsin Mathilda. Ancak işin özü düşündüğünün aksini sana izah etmektir.”

“Bir caddede gördüğün ve seninle aynı renkten, boydan, kilodan, yaştan, giyim olarak zamandan, türden, anlayıştan, fikir geçmişinden, güzellikle alakadarlıktan veya estetik kavrayışından olmayan bir zeki, canlı, organizmayı aklın kabullenmek istemez. En kalbi temiz ve iradesi güçlü, ayrımcılıktan nefret etmeye müsait kimseler bile belli bir rahatsızlık çekerler. Bazen kabul etmesi imkânsızdır. Bazen de bu hissi yok sayarız ve kendimizi bu ayrımı yapmadığımıza ikna ederiz. Ancak o kişi veya kişiler ile aynı ortamda bulunarak ve herhangi bir konu hakkında konuşarak zaman geçirdiğin takdirde aklına vurduğun zincir ne kadar güçlüyse alışma sürecin de o kadar erken tamamlanır. Alıştığında onlar senden olurlar, beynin ayırmaya son verir. Belki düşmanın ve belki de dostun olurlar ama onları ayırmazsın.”

“gel gör ki tüm ruhlar aynı göğün altındadırlar. Sana yalan söylemeyeceğim, sizi çok uzun zamandır tanıyorum ama halen varlığınıza alışabilmiş değilim. Her canlı organik yapıda olmak zorunda bile değildir ama her birinin hayatı elektron veya foton atımlarına bağlıdır. Bu değişmez kuralı sadece siz üçünüz bozmaktasınız. Bedeniniz hiçbir güneşin ışığını soğurmamakta, yediklerinizi yemek zorunda değilsiniz ve sadece konuşma ihtiyacı için soluk alıyorsunuz. Peki, gücünüzün kaynağı, kökü, nereden geliyor hiç düşündün mü?” dedi dramatik bir vurgu ile.

Mathilda bilmiyordu. Bunu anlamak için yüzüne şöyle bir bakmak yeterdi. Büyük olasılıkla bunu bizzat önce düşünmüş olmalıydı. Cevapsızdı. Hemen sonraki anda ise kavradı. İkisi de dile getirmemiş olmalarına rağmen sessiz bir ‘karanlık’ kelimesi zihinlerinde yankı buldu. Obliu bundan daha fazlası olduğunu biliyordu çünkü onlar için ‘karanlık’ kavramı sıradan insanların düşüneceğinin aksine ‘kötülük’ ile bağdaşmıyordu. Elbette Mathilda’ya gereğinden fazlasının anlatılmasının yapılacak en doğru şey olduğuna emin değildi.

“Buraya sadece babanızın istediği üzere Selan’a kendi başına zaman-mekân yolculuğu yapmayı öğretmek için gelmedim Mathilda. Açıkçası bunu yapmak zorunda da değildim ama ‘görülecek bir başka gezegen daha’ şeklinde düşündüğümü de inkâr etmeyeceğim.” Dedi samimi bir tonla.

Bu sırada toprağı yarıp çıkan bir devin gürültüsü ile konuşmaları bölündü. Selan ağacı canlandırmış ve Obliu’nun gösterdiği dağa doğru, uygun adım yürüyüş ile, götürmeye başlamıştı. Adam ve kız ağacın köklerini ayakları olarak kullandığını gördüklerinde gülmekten kendilerini alamadılar. “Yanlış yapıyorsun! Senden yarım akıllı bir ent isteseydim inan bana öyle söylerdim” diye bağırdı Obliu kahkahalar içinde.

5- Denge ve Monolit

Ağaç evin içi ferahtı. Neredeyse her eşya keresteden oymaydı. Tek bir çivi dahi çakılı değildi. Bazı yerlerde ağacın bir ev oluşturmak için sıra dışı bükümlere sahip olduğu anlaşılabiliyordu ama yine de doğal havası hiç bozulmuyordu. Yağmurun bir problem oluşturmadığını görebiliyordu. Evin üzerinde olduğu ağaç o kadar büyüktü ki her bir yaprağı evin yüz ölçümünün dört katı kadardı. İki bin metreden daha yüksek olan ağacın sadece yüzüncü metresindeydiler.

Obliu neredeyse bir yıldır Nirnih’te olmasına rağmen ilk kez kardeşlerin yaşadığı eve çağrılmıştı. Daha önce konuk edilmemiş olmasına kırgın değil müteşekkirdi. Yüksek yerlerde rahat etmezdi. Selan önceki gün her ne kadar mükemmel olmasa da bir yolculuk yapmayı başarmıştı. Ona yörede yetişen bir tür çaydan kaynattıkları içeceği servis eden Mathilda daha sonra ikisini yalnız bıraktı.

“Senin ülkeni görmek istemiştim.” Dedi Selan hayal kırıklığına uğramış halde. Obliu lezzetli çaydan bir yudum aldı ve cevapladı, “Orada daha önce bulunmuş olduğuna eminim. Pek çok anormalliğin merkezidir. Benden önce yedi kapıyı açmayı başaran ve yedi basamağı hiç problem değilmiş gibi çıkabilen bir adam yaşamış. Adı yanılmıyorsam Charles olmalı. Egom onun sahip olduğunun yarısı kadar olsaydı ülkem, dünyam, dış uzaydan gelen turistler ile dolardı herhalde.” Dedi sırıtarak.

“Gaia yerine onun ayına çıktım.” Dedi bu kez kendisi de sırıtarak. Obliu başını salladı, “Bu hatayı yapan ben olsaydım şu anda seninle konuşuyor olamazdım.” Dedi daha ciddi biçimde. “Bir dahaki sefere kendini Merkür’ün aydınlık yüzünde bulmaman için sıçrayışlarını kısa tutmanı istemek zorundayım. Babana başarısızlığımı bildirme lüksüm yok.” Dedi bir yudum daha alarak.

Selan’ın babasından bahsedilene kadar mutlu olduğu söylenebilirdi. Obliu da bunu fark ettiğinden beri ‘baba’ kozunu Selan’ın ruh hali ile oynamak için kullanıyordu. Bazen ne kadar ciddi olduğunu ona anlatmak çok güç olabiliyordu. Selan hevesle gözlerinin içine bakıyordu. Obliu onun ne istediğini biliyordu. Selan’a merakını cezp edecek hikâyeler anlatmaya başlayalı çok zaman olmamıştı. Hemen hepsi Mathilda’nın yaşamını incelerken adını öğrendiği, Mathilda’nın bir hükmü sonucu alakadar olduğu, Alice adında bir kadınla ilgiliydi.

Obliu gerçekte Alice denen kişi ile tanışık değildi. Her şeyi kendi deneyimiymiş gibi anlatmayı her zaman en ilgi çekici hikayecilik yöntemi olarak bulurdu. Alice’in başına gelenleri gerçekte olanlardan ‘birazcık’ çarpıtmış olabilirdi ama hepsi Selan’In bir sonraki gün de çalışmaya devam etmesine motivasyon olması içindi.

“En son nerede kalmıştık?” dedi Obliu alnını kırıştırarak. Nerede kaldığını biliyordu ama dinleyicinin özetlemesi her zaman daha verimli olurdu. “Alice’in nasıl bir ejderha hanımına dönüştüğünü anlattın. Daha sonra da Tengu denen adamla olan uzun yolculuğunu. Doğrusunu söylemek gerekirse biraz aklım karıştı çünkü çok fazla isim ve olay vardı. Tengu için biraz üzülmedim desem yalan olur. En son Alice’in nasıl Panu’ts denen kılıcın yeni sahibi olduğunu anlattın. Köyünü yok etiğini yeni öğrendiği Gandrim adlı ejder lordunun peşindeydi ve ona yardım edeceğini söyleyen bir orman perisinin tuzağına düşmüştü.” Dedi şevkle.

Obliu gözlerini kapattı ve düşündü, hikayenin devamını olabildiğince özüne sadık kalarak anlatmalıydı. Sesinin yeterince yüksek çıktığında dikkat etmeliydi çünkü Mathilda’nın da yan odadan her şeyi duymasını istiyordu. Hükmü ile değiştirdiği bir hayatın kendi özgür iradesi ile neler yaşadığını duymalıydı.

“Dediğin gibi, Alice onu seven adamın kılıcını taşıyordu. Kılıcın adı Panthus veya Panus gibi bir şeydi, Panu’ts diyelim, evet. Kılıç önemliydi çünkü bu evrende onu gerçekten yok edebilecek başka hiçbir irade yoktu. Tabi kılıcın o anki taşıyıcısı dışında. Panu’ts’u kim taşırsa, iradesi zayıfladıkça kılıç önce çentilmeye, sonra paslanmaya, ardından da yer yer çatlamaya başlardı. Ancak Alice’in kalbi güçlüydü. Başkalarının hayalleri onun omuzlarındaydı ve peşinde olduğu adamı saf bir intikam arzusu ile izlemiyordu. Görüyorsun ya, Alice her zaman adaleti arzulardı.”

Odanın kapı eşiğinde yüzünün yarısı görünen Mathilda söze karıştı, “Günahkarlar arkalarında kimse olmasa dahi kaçarlar.” Dedi. Obliu gülümsedi. Mathilda’nın daha sonra Alice’in başına gelenleri bilmediğine emindi. Alice tamamen bir serbest radikaldi. Aynı Obliu gibi olağan dışılığın merkezinde bir düğümdü. Hiçbir hükmün sözünün geçmeyeceği, tanrının elinin dokunamayacağı veya karanlığın etrafını saramayacağı bir iradesi vardı. Çünkü taşımakta olduğu kılıç, her ne kadar kardeşlere anlatmamış olsa da onların babalarına ait bir anahtardı. Oldukça değerli bir ‘şeyin’ anahtarıydı ve Obliu’nun orada bulunmaktaki tek gerçek sebebi ‘neyin’ anahtarı olduğunu öğrenmekti. Kardeşlerin bildiklerinin farkında olmadıkları bilgileri ağızlarından kaçıracağı anı bekliyordu. Aynı kurumuş bir kuyunun dibindeki altın dolu kopçasız bir kovayı yukarıya çekmek için kuyuyu tekrar su ile doldurmasının gerekmesi gibiydi. Arada yüzeye yararlı bilgiler çıkması için onları kendi bildikleri ile doldurmalıydı.

“Doğru dedin Mathilda. Öte yandan Gandrim denen adamın bir günahkar olduğunu düşünmek ne kadar doğru olur bilmiyorum. Gandrim Byakkoya’ya dış uzaydan gelmişti. Kim bilir hangi gezegenden. Okçulukta ve binicilikte üzerine yoktu. Byakkoya’nın doğusunu kendi bölgeleri bellemiş mavi ejderhaları, ki kendilerine radohin adını verirler, yöneten bir insandı ve bu bile çok tuhaftı. Onunla ilgili bilmediğim çok fazla şey var ancak bunlar önemli değiller. Çünkü bildiğim kadarı ile Alice onu hiç bulamadı.” Dedi canı sıkkın bir şekilde. Alice’in izini kaybedeli uzun zaman oluyordu.

Konuşan Selan oldu, “Peki onu tuzağa düşüren orman perisi? Onun elinden nasıl kurtuldu?” dedi heyecanla. Obliu bu çocuğu seviyordu çünkü zokayı çok kolay yutuyordu. “Orman perisinin adı Evergreen’di, Manolya.” Dedi aldırmaz gibi görünerek. Odada keskin bir sessizlik oldu. “Alice, onu öldürdü.” Dedi biraz üzgün görünerek. “Bilerek yaptığını zannetmiyorum. Alice her ne kadar kabul etmek istemese de, bilinçaltında yaşayan her şeye karşı oldukça kudretli bir öfke besliyordu. Öfkesini gem altında tutan şey ise kılıcı olmalı.” Bakışlarını bitmiş çay fincanının dibinden kardeşlere kaldırdı. İkisi de şok halindeydiler. “O, bizim annemizdi.” Dedi Mathilda rüyadaymış gibi.

Ertesi gün olduğunda Obliu ağaç evde kalmadığına memnundu. Kendini ıslatmaya korkar gibi ince akan bir derenin kenarındaki yosun tutmayı reddeden bir kayaya oturmuş sesleri dinliyordu. Bir çift insan ayak sesini duyduğunda tembel bir balığı izliyordu. Gelen Selan’dı. “Alice’i bulmak istiyorum.” Dedi kararlı bir şekilde. Obliu içinden gülümsedi. “Bunu tarihte kaç kişinin sesli biçimde dile getirdiğini merak ediyorum.” Dedi iğnelercesine. Dönüp oğlana baktı, “Düşündüğün kadar kolay olmayacak.” Dedi ciddi bir tonla. “İnatçıyımdır.” Dedi daha ciddi bir ifadeyle, “Bulduğunda ya senin de canını alırsa, kendini nasıl savunacaksın?” dedi merakla. “Ayrıca Byakkoya’ya gerçekten gidebileceğine emin misin? Onu tek başına bulamazsın evlat. Seni orada bekleyeceğim. Eğer beni bulamazsan, onu bulabilmeyi düşünme bile.” Dedi hınzır bir şekilde.

Obliu cümlesini bitirdiğinde Selan ile ilgili sıra dışı bir hava hissetti. Uzun zamandır kardeşler ile birlikteydi ama onların gerçek yüzlerini görmekten çok uzaktı. Belki de o anda bu yüzü görmeye en fazla yaklaştığı dakikayı yaşıyordu. Selan, “Şiddet beceriksizlerin başvurduğu son çaredir.” Dedi. Obliu göğsünün sıkıştığını hissetti. “İyi öyleyse, görüşürüz Esrod’un oğlu Selan.” Dedi ve başka hiçbir işaret gözlenmeksizin ortadan yok oldu. Ne bir şaklama ne ışık oyunları ne de bir duman. Obliu gösteriş yapmazdı.

Selan onu hemen takip etmedi. Kardeşinin ormanda onları dinlediği yerden dere kenarına, yanına gelmesini bekledi. “Monolit’in yerini öğrenmek istiyor kardeşim.” Dedi uyarırcasına. Selan kafasını salladı, “Biliyorum, bunca zaman bizimle oynadığını zannetti. Bir ara bana öğretmesi karşılığında bilgi talep edeceğini zannettim ve kabul etmeye hazır olabilirdim. Sadece dürüst olması yeterdi. Diğerlerinin aksine onu kendisi için istemiyor, sadece ne olduğunu bilmeyi arzuluyor. Bu yüzden onun canını alamayız kız kardeşim. Ancak anlattığı hikaye doğru ise, denge yerini bulmalı ve senin hükmünün acı çektirdiği bir insanın elemine son vermeliyim.” Dedi. Konuşurken boğazı ağrıyordu. Mathilda bir an onun ağlayacağını zannetti. Selan’a sarıldı ve, “Teşekkür ederim kardeşim. Benim herhangi bir Alice ile konuşacak yüzüm yok. Lütfen kurtar onu.” Dedi. “Umarım yeterince iyi bir öğrenci olmuşsundur çünkü bu defa da Byakkoya’nın aylarından birinde belirmeni istemem” dedi gülerek.

“Yanlış anlamışsın kardeşim, benim görmek istediğim ‘Gaia’ idi. Bunu yapmak için onun ayından daha uygun başka neresi olabilirdi ki?” dedi ve hiçbir sembol kullanmaksızın, aynı Obliu gibi yok oldu.

Not: Bu hikaye Kayıp Rıhtım Öykü Seçkisi “Karanlık” teması dahilinde yazılmıştır.

Herkes Kyubey’den nefret ediyor. Cehalet bile onu tatlı bulmanızı mazur gösteremez! Gözlerini kırpmayan ve ağzı oynamayan bir mahluk görüldüğü yerde, derhal ateş ile infaz edilmeli! Tabi işe yarayacağını düşünmek delilik olsa da halen, eğlenceli. (Bazı panellerin altlarında çeviriler var, jp->eng->tr şeklinde bir dönüşüm geçirdikleri için %100 isabetli olmadıklarına %90 eminim ancak ana fikirlerini anlayabileceğinizi düşünüyorum)

QB: Asan bile bir şekilde gerçek değil, senin bir sihirli kıza dönüşebileceğini zannetmiyorum.

Nagi: Seni habis pislik, kapa çeneni! Kapa, kapa kapa!

Yaşlı birini kullanmak… (Bilmeyenler için Yukari 17 yaşında ve Touhou standartlarına göre epey yaşlı – bir takım vampirleri atlarsak)

QB: Madoka, lütfen anlaşmayı yap! qefgqsasfqfqsad

Kyouko: Ölsene artık! #>½{$£½£#! Sonsuza kadar yaşamana izin vereceğimi düşünme!

.:: Chomp-Chomp::.

QB: Kyouko, sen ötekilerden biraz farklı tepki verdin.

Sayaka: Hey Kyubey, bu keder tohumu doldu, onu alabilirsin, QB: tamamdır hallederim

QB: Bu arada, Madoka’nın müthiş bir potansiyeli var, onunla anlaşma yapmak istiyorum. Anlaşma, istiyorum, anlaşma, anlaşma anlaşma… .:: Tick-Tick-Tick -> KABOOM::.

Sayaka: “Eee? Ne düşünüyorsunuz?” –  Homura: “Çok yumuşaksın!” – Kyouko: “O böyle basit bir şekilde imha edilemez. Onu alaşağı etmek için daha korkunç, etkili ve ölümcül metotlar bulmak zorundayız.

Arka Plan: “dördüncü QB imha toplantısı: Deathnote – Bombalama – Ters kan akışı – Giyotin – bir gezegeni yok etmeye yetecek kadar patlayıcı”

Not: Satori, yani QB’nin arkasında görmekte olduğunuz Touhou karakteri basitçe cehennemin efendisidir ve herkesin aklını okuyabilir.

Not: Hitomi, Hajime no ippo karakterlerinden Mashiba Rhou’nun flicker jab’ını taklit ediyor ^^

Not: (To Aru Majutsu no İndex: Touma) + (Fate/Stay Night: Rulebreaker) = Overkill!

Madoka: Hey QB, benim yerime senin sihirli kıza dönüşmeni istiyorum. Senin herkes yerine cadılar ile savaşmanı dileyebilirim. Bana her şeyi dileyebileceğimi söyledin değil mi?
QB: B-bekle Madoka, anlamıyorum…

Not: Bunun için uta no saya’yı izlemiş olmanız lazım ^^

,

QB: Hı? Neredeyim ben?

Enma: Ah, Karanlıkta kaybolmuş zavallı gölge. Başkalarına acı ve eziyet getiren. Ah, kendi günahlarında yuvarlanan lanetli ruh. Bir kerecik için ölmeyi denemek ister miydin?

QB: …Bundan daha önemlisi, benimle bir anlaşma yap ve bir sihirli kız ol.

Enma: …

Not: sonuncusu beni kırıp geçiren ve bu galeriyi hazırlamaya ikna edendi.

Sanırım en son 7. bölümü yayınlandı ama ben henüz 4. deyim. Belki hakkında bir yazı yazmak için erken gibi görünebilir ama bana yeterli göründü. Puella Magi Madoka Magica (ben kısaca Madoka diyeceğim) her ne kadar bir mahou shoujou animesi olsa da esasında bir kabusun Moé karakter tasarımları eşliğinde vücut bulmuş halidir. Döneminde nasıl Neon Genesis Evangelion dizginlenemez mecha akımı için bir alternatif, yeni nefes ve farklılığa öncü örneği oluşturmuşsa Madoka da günümüz anime akımı için bu tip bir farklılık sunmakta.

Madoka’nın farklılığının temel sebebi SHAFT tarafından hazırlanmış olması. Sanıyorum bittiğinde 12 bölüm olacak, devam edebilir halde sonlandırmalarını umut ediyorum çünkü çok uzun zamandır izlemeye değer bir mahou shoujo çıkmamıştı. 14 yaşındaki sterotip ana bayan karakter bildik o pembe saçlı, fırfırlı Moé elbisesi içinde Moé vücut oranlarına sahip Moé sesli Moé davranışlar sergileyen ve arkadaşlarının da ondan arkada kalır yanı olmayan Madoka’nın bir kabus görmesi ile başlar anime.

Müziklerini Kuroshitsuji, Kara no Kyoukai, Time of Eve ve Soranowoto’dan anımsayabileceğiniz Kalafina “Magia” adındaki Madoka’ya özgün soundtrack’i ile büyüleyici bir iş yapmış. Öyle ki sadece Magia adlı parçanın bile bu animeyi izlemek için bir sebep teşkil ettiğini düşünüyorum.

Madoka’yı türünün diğer örneklerinden ayıran pek çok özellik gözlemledim. Örneğin sihirli genç kızlara öncülük edecek bir evcil hayvan her zaman vardır ve onlar her defasında iyi yürekli şeker yaratıklardır. Ancak Madoka da durum böyle değil veya “iyi yürekli evcil hayvan” sadece bir maske. Hikayenin bu rolünü işgal eden karakterinin adı Kyube. Açıkçası o yaratıktan ilk baştan beri nefret ettim ve seriyi bitirdiğimde de nefret edeceğim. Öte yandan onun şeytani tatlı gülümsemesini ve gözlerini emote olarak kullanmaktan kendimi alamıyorum （ ◕ ‿‿ ◕ ）Kyube’yi farklı yapan şey genç kızları kendisi ile contract, bir anlaşma, yapmaya zorlayan koşullarda ortaya çıkması.

Kyube onunla anlaşma yapmayı kabul eden kızlara 1 dilek hakkı tanıyor. Dilek karşılığında ise Witch, yani kahramanlarımızın düşmanları, ile savaşmaları için onlara güçler sunuyor. Yanlış anlamayın, bu animede Witch’ler gerçekten tehlikeliler. Daha 3. bölümü izledikten sonra bile ne demek istediğimi anlayacaksınız.

Sonuç olarak, karakter tasarımlarına dayanarak karar vermeyin ve bir şans verip izleyin. Pişman olmayacağınıza garanti vermiyorum ama inanın bana sezonda geri kalan 2-3 anime dışında diğer hepsi öyle boş ki bir şey kaybetmiş sayılmayacaksınız.

Kuzgun Jack yorgun kanatlarını son bir defa daha çırptı ve üzerilerinde hiç meltem esmemiş gölgeden çimenlerin üzerine kondu. Bir süre için dışarıdan bakan bir gözlemci onu kuzgun olarak değil, dev bir anka kuşu gibi görebilirdi. Kanatlarını kapattığında sanki bedeni çekip küçüldü ve arda kalan boşlukta yolcuları beden buldular. Esrod, Mathilda ve üçlünün yeni tanıştıkları Obliu isimli tuhaf adam, çimenlerin üzerine bastıklarında yokluğun hükümdarlığında ilk soluklarını aldılar. Ne kadar zamandır yolculuk yapıyorlardı veya bulundukları yere gelmek adına ne kadar mesafe kat etmişlerdi hiçbir fikirleri yoktu. Bu bilgiler Sadece ve sadece Jack’e aittiler.

Obliu yorgun düşmüş kuşu yerden aldı ve onu omzuna yerleştirdi. Jack tek kelime etmeden tek ayağı üzerinde kaldı ve kafasını kanadı altına sokarak uyuklamaya başladı. Esrod’un yüzünde kaygılı bir ifade vardı. Burası neresiydi böyle? Gök karanlıktı, çimenler karanlıktı, toprak kokusuz ve hava durgundu.

Engin çayır her yönde sonsuza kadar dümdüz ilerliyormuş gibiydi. Kendi kıyafetlerinin hışırtısının ve soluk alıp vermelerinin dışında hiçbir ses yoktu. Gök yıldızsızdı ve Esrod sanki göğün ardını görmeye çalışıyordu. Mathilda ise babasını izliyordu. Herhangi bir duygu sergilemiyordu ama ‘sırada ne var?’ der gibi bir hali vardı. Obliu ise ikisine kıyasla sakin olandı. Yerden birkaç çimen yolmuş koklamıştı ama yaptığı bundan ibaretti.

“Burası ölü bile değil ancak hayatta olmaktan da bir o kadar uzak.” Dedi sonunda Obliu ortamın kozmik sukutunu rahatsız edercesine. “Bu kadar basit değil, yokluğun düzlüklerinde yürüyen adamı arıyoruz, unutmayın. Bir şeyleri unutmaya başladığınızda her şey çok hızlı olup bitecek. En sonunda kendinizi de unutacaksınız ve sizden geriye bir son bile kalmayacak.” Dedi Esrod soğukça. Mathilda’nın kaşları çatıldı, “Peki neden buraya geldik? Bulunduğumuz yer her neresiyse, zamanımızın kısıtlı olduğunu söylüyorsun ve bu her kimse – Obliu “yürüyen adam” diye kesti – yürüyen neyse işte, onu hiç bulamazsak ne olacak?” dedi huzursuzca.

Sorusunun cevabı olarak ufukta bir çift eflatun göz belirdi. Aslında ufuk demek çok doğru olmazdı çünkü yeryüzü olabildiğince düzdü. Yavaş adımlar ile onlara doğru gelen bir adamın dış hatlarını görmeleri zaman aldı. Çok uzaktaydı ama adımlarının sesi yanı başlarındaymış gibi duyuluyordu. Bu muhtemelen aradıkları kişiydi. Esrod ve Mathilda yaklaşan adamın her adımında sanki bir şeyleri unutuyorlardı. Esrod, yanlarındaki Obliu’nun tepkisiz kalmasını anlamlandıramadı. Adam ile ilgili her şey çok tuhaftı. Baba ve kızı değerli birkaç anlarının hiç geri gelmemecesine kayıp gittiğini fark edebiliyorlardı.

Eflatun gözler bir an ilerlemeyi kestiler ve kısa süre için kapandılar. Tekrar açıldıklarında gözlerin sahibi, Esrod’un bir kol mesafesi kadar yakınındaydı. Gözler gerçekten uzun boylu bir ‘şeye’ aittiler. Sanki çok rüzgârlı bir günde kuruması için asılmış aşırı geniş bir çarşaftı sürekli olarak salınıyordu. Oysa hava çok sakindi. Katran çukuruna düştükten sonra üzerine parlak bir boya ile bir çift göz çizilmiş gibi bir hali vardı. Olduğu yerde uzvu yokmuşçasına dalgalanıyordu. Bir bedeni vardıysa bile onu bir bütün halinde ve tanımlanabilir bir somut obje olarak tutma çabası sergilemiyordu. Bazı anlar dış hatları dik duran uzun boylu bir adamı andırsalar da çoğu zaman suya atılan siyah yağlı boya gibi dağınık ve kararsızdı. Esrod’un aklına sürekli olarak Hadrhune geliyordu. Hadrhune’u sadece bir defa ve uzaktan görebilmişti. Tengu ile dövüştüğü zamandı bu ve endişenin anısı ile gülümsedi. Huzurunda durduğu adam bile bazı şeyleri silemezdi.

Üçlü (insan olan Obliu’nun omzunda uyuklayan Jack’i saymazsak) bu belirsiz varlığın önünde farklı şekillerde reverans yaptılar ve bir tepki beklediler. Esrod’a sanki kızı can çekişiyormuş gibi gelmeye başladı. Sıra dışı miktarda dengesiz bir atmosfer vardı onun etrafında. Öte yandan onlara yolu göstermiş olan adam sanki günlük bir orman gezisine çıkmışçasına rahattı. Esrod’un kendisi bile orada bulunmaktan hoşnut değildi. Dikkatini Obliu isminin gerçek taşıyıcısı olduğunu bildiği adama verdi – ki bu inanılmaz zordu – aklında bir soruyu toparlayabilmek için büyük bir çaba sarf etti, “Bizim kim olduğumuzu, buraya neden geldiğimizi ve benim sizden ne istediğimi biliyorsunuz.” Dedi soluk soluğa kalarak.

Eflatun gözlerin kısıldığını gördü. Bu karşısındakini tartmaya çalışan birinin kısılan gözleri de olabilirdi, gülümseyen birinin de. Gerçek Obliu kolunu uzattı ve elini tutması için Esrod’un önünde havada tuttu. Esrod onun bildikleri anlamda ses oluşturacak biçimde konuşamadığına hükmetti. Obliu’nun önüne sadece tek bir şeyi öğrenmek ve mümkünse bu şekilde mevcut bozulmuş olan dengeyi nasıl tekrar kuracağını belirlemek adına gelmişti. Obliu’nun elini tuttu ve birden bire bulundukları yerden çok uzakta, yaşam dolu bir handa buldu kendisini.

***

Yaşlanmış ahşap döşeme ve duvarların neme meydan okuyan canlı ve tatlı kokusu ile bezeli sıcak bir handı. Esrod herhangi bir şekilde moleküler düzeyde bedeninin bir yerden ötekine aktarılmadığına emindi. Halen aynı yerde, Obliu’nun huzurunda olması gerekirdi. Rahat bir sandalyede oturuyordu ve geniş yuvarlak bir masanın önündeydi. Yanında Mathilda aynı şekilde bir sandalyedeydi ama uyukluyordu, omzunda Jack ona eşlik ediyordu. Karşısında ise birlikte geldikleri adam, insan-Obliu vardı.

“Umarım bu şekilde konuşmamıza bir itirazın olmaz Est’ir uh Radun?” Adam kendi bedenine bir göz attı, “Ya da Esrod mu demeliyim? Bugünlerde hangi isim ile dolaştığını bilmiyorum, affet.” Dedi neşeyle. Han kalabalıktı, garsonlar müşteriler için koşuşturuyor, pişen etlerin kokusu dört bir yanı dolduruyordu. Üzüm ve pirinç şarabı, her türlü biranın esansı ile dans edercesine Esrod’un burnuna doluyordu. Gürültülüydü ama Obliu’yu net bir şekilde duyabiliyordu. Onay verircesine başını salladı. Az önce bulundukları karanlık diyarın aksine kendisini rahat hissettiğini kabul etmeliydi ancak konuşmak yine de zordu.

“Anladığım kadarı ile kendisine benim adımı veren bu adam Enoch adlı bir dostunu aramakta. Umarım ona verdiğin sözünü konuşmamızdan sonra tutarsın çünkü ne de olsa onun haberi olmasa bile bedenini alı koyduğum bu kişi benim mührümü taşımakta. İsmi kendisi aldı, ben vermedim, biliyorsun ki zaten benim kimseye verecek hiçbir şeyim yok ama onlar alabilirler.” Dedi imalı bir şekilde.

“Bundan tamı tamına dokuz yaratılış önce Sasha adında bir kadın ile aynı oturduğun sandalyede ve bu handa konuştum. O benim kim olduğumu biliyordu ama kendisini tanımıyordu. Sasha farkında olmasa bile Düzen’di. Düzen’in avatarıydı ve bir arayış içindeydi. Konu hakkında bir fikrin var mı emin değilim, ancak belirtmeliyim; Düzen ve Kaos asla birincil elden eylemde bulunmazlar. Ölümlüleri birer sembol olarak kullanırlar ve bu sembollerin yaptığı minik, sıradan, önemsiz gibi görünen eylemlerin kozmik etkileri olur.” Dedi açıklarcasına. Esrod’un durumdan haberi vardı ama ikincil bir kaynağın onaylamasının iyi olduğunu düşündü.

“Sasha’nın aynı seninki gibi ama daha zarif ve belki biraz da zayıf bir yeteneği vardı ki onu bu şekilde tanıyabildim. Sasha iki yaratılış önce üstün bir ırk tarafından est’roct cog’taire şeklinde isimlendirilmiş bir gücü elinde tutmaktaydı. Hayal Kırıcı. Öyle ki tanrının ve iblisin dokunuşunu kendi dokunuşu ile kaldırabilirdi. Kaderin düzenini yok sayabilir ve şansı defederek tüm olayları sadece, dokunduğu kişi veya nesneyi, kişinin o andan sonra yaptığı eylemlere göre tekrar düzenlenmiş kaderi ile baş başa bırakırdı. Kısacası geçmişi ve geleceğin kesinliğini ortadan kaldırabilirdi ve ona karşı hiçbir hüküm veya büyü kullanılamazdı. Ne yazık ki gücü yüzünden okuduğu akademiden atılmıştı. Onu uzaklaştıran adamın adı Zhyn Zenephreth idi.” Dedi Obliu yüzünde hınzır bir gülümseme ile.

Esrod dehşete kapıldı. Zhyn efsanevi bir kişilikti. Tamı tamına on iki yaratılış süresince aynı bir ölümsüz gibi hayatta kalabilmiş ve tarihin işleyişinde büyük yer sahibi olabilmişti. Normalde kişiler tek başlarına bunu gerçekleştiremezlerdi. “Kaos?” dedi Esrod cevabı gerçekten duymak istediğine emin olamayarak. Obliu evet anlamında kafasını salladı.

“Düzen ve Kaos’un iki avatarı aynı çatı altında büyük bir olaya sebep olmaksızın barınamazlar. Kimse o ikisine aslında kim olduklarını, nasıl bir düğümün göbeğinde yer aldıklarını anlatamazdı ve bunu yapmak benim de görevim değil. Zhyn bilmeden kadını kendinden uzaklaştırdı, mazereti mantıklıydı ve Sasha’yı bildiğim kadarı ile bir daha hiç görmedi. Sasha büyü veya hüküm icra edenlerin etrafında bulunduğunda onları yatıştıran bir etki gösteriyordu. Ben bu fenomene dinginleşme adını veriyorum. Büyü ve entropi Kaos’un hükmüdür, doğa ve dinginlik ise Düzen’in.” Dedi Esrod’un zaten bildiği bir şeyi vurgulayarak. “Her neyse, Sasha benim kim olduğumu zannediyorum ki tamamen tesadüf eseri bu benim mührümü taşıyan adama dokunduğunda anladı. Bana öyle bakma, bu adam senden de uzun zamandır evrende dolaşıyor. Kendimi adamın bedeninde bulduğumda, ilk defa, nasıl da şaşırdım bilemezsin.” Dedi düşünceli düşünceli.

“Sonuç olarak Sasha benim kim olduğumu hemen anladı, ne de olsa yokluk ile düzen uyum içindedirler, varlık ise Kaos ile aynı tipte ilişki sergiler. Küçük bayanın tatlı bir mizacı olduğunu kabul etmem gerek, bana buyurgan davranmadı çünkü kendi gücünün farkında değildi. Akademisinden atıldığından beri dünyayı dolaşmıştı ve bir şeyleri görebilmeye başlamıştı. Bilirsin işte, Zhyn’in yanından ayrıldıktan sonra dinginlik dört bir yanını sarmış olmalı. Daha saydam bir camın ardına bakmaktaydı ve bilerek veya bilmeden Kaos’un neden olduğu girdabı hissetmeye başlamıştı.”

Esrod sabredemeyerek söze girdi, hana geldiklerinden beri benliğini yeniden geri kazanabildiğini duyumsayabiliyordu ve artık daha rahat konuşmaya hazırdı. “Ne olursa olsun ona yardım etmemeliydiniz.” Dedi. Obliu onun ani çıkışına şaşırdı, “Zaten yapmadım. Ona sadece bir fikir verdim ve karşılığını da aldım. Dengenin, yani senin, hükmü gereği Bir alışveriş söz konusuydu. Bu hükme her ne kadar “O” uymak zorunda olmasa da ben sözümden çıkmam.” Dedi ve Obliu ciddileşmeye başladı. “Sasha ile aramızda geçen konuşma yanlış anımsamıyorsam aynen şu şekildeydi” dedi.

***

Sasha denen kadın koyu yeşil bir cübbe giyiyordu. Akademiden atıldığından beri sahip olduğu tek kıyafetti bu. Ağır işlerde çalışamazdı ve zengin bir aileden de gelmiyordu. Altı yıl eğitim aldıktan sonra elleri ile yapabildiği tek şey dikiş ve nakıştı. Elleri ortaya çıkardığı gücü anında yok ediyorlardı. Bu da yetmezmiş gibi diğerlerinin de bir şeyler yapmalarını engelliyordu.

Aç olduğunu ilan eden midesine kızgındı. Akademinin başındaki Zhyn denen bunak herife kızgındı. Onu doğururken ölüp giden annesine de kızgındı. Gond denen bu ülkede pek inanılmazlardı ama tanrılara bile kızgındı. Öfkeyle elindeki son iki bakır paraya baktı ve önünde dikildiği hanın kapısını kırarcasına açtı. “Yemek istiyorum hancı, hem de hemen” dedi. Sasha kızgındı. Ne var ki sözler daha on sekizinde bile göstermeyen çıtı pıtı, saman sarısı saçları uçuşan ve soğukta yüzü kızarmış bir kızdan çıktıklarında komik oluyorlardı. Anlık sessizliğin ardından ona bakan han müşterileri ve birkaç garson kız gülmeye başladılar. Daha sonra da gürültünün arasında unutuldu gitti. Cüppesinin başlığını kafasına çekerek bu kez utançtan kızardığını gizlemeye çalıştı.

Boş gibi duran bir küçük masaya gitti ve oturdu. Yanına gelen garson kız süt dökmüş kediye bakar gibi baktı ona. Sasha elindeki parayı uzatarak, “Bununla alabileceğim ne var? Ne olursa?” dedi. Sesinin umutsuz çıkmamasına özen gösterse de garson kızın değişen mizacından bunda başarılı olamadığını fark etti. Sanat icra etmeyen insanların – ki çoğunluktaydılar – Sasha’ya doğal olarak bir iyi davranma eğilimleri oluyordu. Sasha bundan nefret ederdi.

“Tabi tatlım, bekle, birazdan bir şeyler ile gelirim. Paranı kendine sakla –Sasha’nın kulağına doğru biraz eğilerek – istersen arka tarafta biraz hazır sıcak su var. Duş alabilirsin” dedi gülümseyerek. Sözlerinde samimiydi ve Sasha her kelimesine gıcık olmuştu.

Sasha insanların ona sebepsiz biçimde iyi davranmalarına akademiye gidene kadar alışıktı. Kimileri yetimhane hayatının korkunç bir travmadan farksız olduğunu düşünürdü ama Sasha için bu doğru değildi. Tüm insanların böyle iyi kalpli olduklarını düşünmemesi için bir sebebi yoktu. Ancak on ikisinde akademiden gelen bir adam onu yetimhaneden “Yetenekli” mazereti ile alıp götürdüğünde işlerin aslında böyle olmadığını anlamaya başladı. Ne diğer öğrenciler ne de öğretmenler ona iyi davranıyorlardı. Okuduğu süre boyunca hep dışlandı çünkü bir şekilde ona yaklaşan herkesin işini bozuyordu.

Herkes daha ikinci yılında herhangi bir hayvana söz geçirebilirken Sasha bunu bile yapamıyordu. İşin garibi hiçbir güç sarf etmeksizin aynısını basit birkaç kelimeyi rica edercesine hayvanlara fısıldadığında başarabiliyor olmasıydı. Bu ve benzeri hileler ile altı yıl okudu. Gerçekten bir şeyler yapabiliyordu ama diğerleri gibi değildi. Zhyn adlı başöğretmenin ve okulun kurucusunun onu fark etmesi işte bu kadar zaman aldı.

Sasha sürüklenmeyi severdi. Aynı ağaçtan düşen bir yaprak gibi olmak isterdi. Ne yetimhanede sevilirken ne de okul da hoş karşılanmazken mutsuzluk duydu. Çünkü gittiği her yerde bulunmayı kendisinin seçtiğini düşünürdü. Nedenini ise o bile bilmezdi. Şimdi ise ne kadar pis koksa, pasaklı görünse ve ağzını bozsa dahi insanlar onu sevebiliyorlardı. Hemen oracıkta para dilenmeye başlasa zengin olacağına emin gibiydi. Sasha bu durumu artık sindiremiyordu, ona göre tüm insanlar eşit olmalıydılar. Yaşlı birileri ile bu derdini ve ruh halini paylaşacak olsa büyük olasılık ile ona “ergenlik” derlerdi.

Masasına oturan koyu kahverengi cüppeli adamı fark etmesi belki bu düşünce seline boğulmasındandır bilinmez, uzun zamanını aldı. Bu sırada garson gelmiş, yemekleri getirmiş ve yan gözle adamı şöyle bir süzmüştü. Sasha bakışlarını kaldırarak adamı görmeyi başardığında dondu kaldı. “Hey! Sen de kimsin?” dedi bağırarak. Adamın kaşları çatık, gözleri kısıktı. Sanki kızın kafatasını delip beynini görebilecekmiş gibi iki gözünün arasına bakıyordu. “Han’a girerken kapıyı çarparak açtığında bana dokundun.” Dedi suçlarcasına.

Sasha afalladı, adam ne demeye çalışıyordu? Sonunda birisi ona kötü davranmaya mı karar vermişti? İnanılmaz biçimde orta yaşlı bir adamı taciz etmekle mi suçlanıyordu? Yoksa adam da okuldakiler gibi miydi? Bozuntuya vermeden “Özür dilerim, istemeden oldu. Lütfen beni yemeğimle yalnız bırakın.” Dedi. Adam ikna olmamış gibi görünüyordu. Elini uzattı, el sıkışmak mı istiyordu?

Sasha düşünmeden kendisinin de elini uzattığını görünce korkudan ne yapacağını bilemedi. Elini kendisi kaldırmıyordu ama yine de adama doğru gidiyordu işte. Sanki okuldaki şu sihirli metal objeler gibi, ona doğru çekiliyordu. Gerçekten da adam sadece el sıkışmak istemişti. Elini sıkarken “Benim adım Obliu, galiba benimle konuşmak istediğin bir şeyler var?” dedi birden rahatlayarak.

Sasha da tedirginliğini birden bire üzerinden atabildiğine sevindi. Adam ondan ne istiyordu? Bu sırada boşta kalan eliyle birkaç haşlanmış patatesi ve ekmek dilimini ağzına tıkıyordu. “Bweenm ahdum dha Tassha!” dedi her ne kadar ağzı sonuna kadar dolu olsa da bağırarak. Sonunda yutabildiğinde devam etti, “Ehem, Sasha. Gond’a geldim çünkü burada insanlar bana pek bulaşmıyorlar”

Obliu dudak büktü, “Başka yerlerde neden sana bulaşıyorlar ki?” dedi merakla. Sasha bu tanımadığı adamla neden konuştuğunu bilmiyordu. Sanki adamın onunla değil de Sasha vasıtasıyla bir başkası ile iletişim kurduğu izlenimi hâkimdi. Aynı akademide onca zaman kalmasını sağlayan içgüdüsü yine bir şeyler söylüyordu ona. Obliu ile konuşmalıydı ama ne hakkında? “Onların işlerini bozuyorum, ben şanssızım bayım, bela getiriyorum.” Dedi somurtarak. Bu sırada lezzetli patateslerden birkaçını daha midesine indirdi. “O zaman aynı yerde uzun zaman duramıyor olmalısın? Çok gezer misin?” şeklinde sordu adam. Sasha meyve suyundan koca bir yudum alırken kafasını salladı.

Birden bire Obliu denen adamın etrafındaki tüm atmosfer değişti, “Peki hayattan ne istiyorsun Sasha?” dedi güçlü ve bariton sesiyle. Sasha ağzındaki lokmayı yutarken titriyordu. Korku değildi onu titreten, soluduğu havanın soğuduğuna yemin edebilirdi. Biri hanın uzak köşesinden “biri camları mı açtı yahu, kapatın şunu!” diye bağırdı dişleri zangırdayarak. Sasha an içinde tüm han gürültüsünün sustuğunu ve sadece kendisi ile Obliu’nun soluk alış verişlerinin geriye kaldığını duyumsadı. Ortamdaki enerji adeta emilip tükeniyordu. Cevabı sunan yine içindeki o sesti.

“Zaman nehri girdaplar ile dolu. Bulanık ve çalkantılı, içinde yüzmek artık çok güç. Belki sorun kaynaktadır, bilemem ama bir çare bulmak gerek.” Dedi kendisi de ne söylediğini anlamadan. Sözleri biçimlendiren dudaklar ona ait değildiler belki. Obliu’nun kaşları kalktı ve aniden tüm atmosfer geri, eski haline, döndü. “Peki, öyleyse, madem çok geziyorsun gördüğün her şeyi bir kitaba yazmalısın. Ancak sadece senin gördüklerini yaz Sasha, kimsenin bilmediği ama sadece senin bildiğin şeyler olmalılar. Belki bir gün biri onu okuduğunda güzel bir vakit geçirir.” Dedi sıradan bir şeyden bahsediyormuş gibi. Sasha son lokmayı da yuvarlarken düşünmeden sordu, “Nehrin ortasında bir kaya gibi durabilmeli o kişi?”

***

“Her şey Tengu’yu işaret ediyor ama kitap ona çok uzak” dedi Esrod dişlerini sıkarak. Elinden hiçbir şey gelmiyordu. Obliu’nun ona anlattığı bu hikâye her şeyi daha bulanık yapmaktan öteye gidemedi. Obliu, “Göründüğü kadar basit değil. Kitabı bulup yok etmeyi görevin biliyorsun. Bunu anlıyorum ama onu tek parça halinde bulamazsın. Sonuçta kitabı okuyan her kim olursa olsun her defasında farklı bir şeyler öğreniyor. Sonunda kitabı yeterince fazla kişi okuduğunda hepsinin bildikleri kısımlar, bir arada, tüm kitabı oluşturacaklar. Ancak hiç düşündün mü? Birleştikleri nokta bir kâğıt parçası olmak zorunda değil. Tengu aradığın şeye ‘dönüşmek üzere’”. Dedi kurnazca.

“Peki, siz, Sasha’dan bunun karşılığında ne istediniz?” dedi Obliu cevabı zaten bildiğini düşünerek. “Nehrin ortasında dikilen kayaya bir isim takma şerefine sahip olmayı tabi ki.” Dedi. Bunu Zhyn Zenephreth’in yarattığı şeylerden birinin vasıtasıyla yaptım. Sanırım ‘şeyin’ adı Ramuthra olmalı. En sadık hizmetkârımdır. Büyük olasılıkla sen sormayacaksın ama belirtmem gerekli, kitabın son parafını taşıyan varlık bundan haberdar değil ve geçmişte bir dönem bahsini ettiğim hizmetkârımın oyununa gelmiş olmalı. Eğer onu bulup yok edersen Tengu tamamlanamaz ve sen de bir anahtarına daha kavuşursun.” Dedi şeytani bir son gülümsemeyle “Bu arada Hadrhune’a dikkat et, kısa süredir benim mührümü taşımıyor. Bir daha görüşmek üzere, Denge” dedi. Aniden Obliu’nun gözlerinin feri kaçtı ve kafası masaya düştü.

Esrod Obliu’nun bu denli konuşkan olduğunu bilseydi onu bulmayı en baştan önceliği haline getirirdi. Artık Jonnarius’u tekrar bulup her ne kadar istemese de onu ortadan kaldırması gerektiğini biliyordu. Ancak bu düşündüğü kadar kolay olmayabilirdi çünkü tüm bu zaman boyunca öğrendiği bir şey varsa o da Sasha adlı yazarının kaleme döktüğü kara kaplı kitabın son bölümünün ölümünden hemen önce kaleme alındığı yönündeydi.  Ölümünün bu son kısmı yazmasının hemen ardından hiç de doğal olmayan bir şekilde geldiğine dair kayıtlar da vardı. Eğer ki Byakkoya’nın güneyine hükmeden kızıl radohin kraliçesinin bu etkiye bir bağışıklığı varsa ortaya koyabileceği direniş Esrod’u şaşırtabilirdi.

Kafasını kanadının altından çıkaran kuzgun hızlı hareketler ile alık alık etrafına bakındı, “Ne oldu? Bir şey kaçırdım mı?”

*Thanks to Danny for the suprisingly good drawing of Sasha.

Yeterince gelişmiş bir teknoloji büyüden ayırt edilemez

Arthur C. Clark

Ayaklarının altında kanlar içinde yatan insanın yüzünde kaybetmişliği gördü. Yaralı, hasarlı, güçsüz ve yitik son insandı. Kendisi gibi değildi, çaresizdi. Bunun yanında son insanın ölümü kendi ellerinden, yani insanlığın gelişimini en başından beri izleyen sessiz seyirciden olması damağında tuhaf bir his yaratıyordu. Etrafındaki sayısız ölü beden onu rahatsız etmiyordu ama karşısındakinin ölümü onu derinden etkilerdi. Yapmak istemiyordu.

Güç bela nefes almaya devam eden kadının her yanı kesikler ile doluydu. Seyirci yoktu, yuhalayan veya yücelten de yoktu. İkisinin tek şahidi bulutlardı. Mavi gökyüzünün sağlıklı ak bulutları. Hem karşısındaki ölmek üzere olan insan hem de kendisi özgür ve mavi göğü seviyorlardı.

Son insanın katili olmak üzere olan kişi düşündü. Bundan yirmi ışık yılı önce güneşi göremediğini hatırladı. Sonrasında tüm umudunu yitirdiğinde aklında çakan fikri evirip çevirdiğini anımsıyordu. Yıldızların olmadığını ve uzayın karanlığını duyumsayamadığını. Ardından gelen milyarlarca insanı anımsadı, her gün bir başka telaş ve koşuşturma içinde zaten kısa olan hayatlarını heba ettiklerini gülümseyerek düşündü. Esasında hayatı gözlerinin önünden film şeridi gibi geçmekteydi.

Karşısındaki zavallı kadının böyle bir derdi yoktu. Ölmemeye çalışmaktan çok yorgun düşmüş olmalıydı. Veya onun durumunda tam tersiydi, emin değildi gerçekten. Yirmi ışık yılı önce oluşan kozmik Güneş atımı, ilk ana gezegende insanlığın yüzde doksanını, sadece altı dakika içerisinde, toz ve küle dönüştürdü. Zaten her şey böyle başladı.

Geriye kalanlar insanların binlerce yıllık sosyal gelişimi ve kültür birikimi sırasında gölgelerde gizlenmiş mutasyona uğramış insanlardı. Genetik açıdan zaten bozunuma uğraşmışlardı ve yüksek radyoaktiviteye karşı doğal bir bağışıklıkları vardı. Ancak Güneş artık bildikleri eski tatlı yıldız değildi ve zamanları dardı.

Büyük olasılıkla pek çoğu bu durumu kendileri de bilmiyorlardı. Ancak bilenler yeryüzünün yeni hâkimi oldular. Teknoloji yok olmadı, yok oluş ön görüldüğünün aksine dirilişe dönüştü. Bu, on beş ışık yılı önce gerçekleşti. İnsanlar artık etten, kemikten ve kandan bedenlere gerek duymuyorlardı.

Tek kurtuluşun var oluşlarını simgeleyen tüm anıları, tecrübeleri ve ne kadar gereksiz görünürlerse görünsünler kişiye ait her tür ufak bilginin elektronik kuantum belleklerine yüklenmesi olduğu düşünüldü. İnsanlar beyinlerinden vazgeçtiler ve çeliğin soğuğunu yürek atımına yeğlediler.

İnsan olmak yeniden tanımlanmalıydı belki ama tüm edebiyatçılar, sosyal düşünürler ve felsefe bilimciler çoktan güneşin gazabında yok olmuşlardı. Belki de artık düşünmeyi bırakarak sonuçları ne olursa olsun eylemlerde bulunmaktı insanlığı şişe kapağından geçirerek özgürlüğe kavuşturan.

Dünya artık karbon ve hidrojen temelli olmayan bedenleri ile yeni insanlığa sadece bir zindan olabilirdi. Tüm zaman onlarındı, ölüm gelmiyordu, tüm düşünceler anlıktı. Bu durum kadim, biri güçsüz ve öteki kudretli, iki insani değerin en öne çıkmalarına ve değişmelerine sebebiyet verdi. İlki ve zayıf düşen bencillik oldu. İnsanlar hayatları için korkmak zorunda kalmadıklarında ve diğerleri kelimenin tam anlamı ile gerek düşünsel gerekse fizik sel açıdan oların dengi haline geldiklerinde tüm bencilliklerini geride bıraktılar.

İkincisi ise inanç oldu. İnsanların daha ileriye gitmelerini sağlayan tek şey artık tanrıya değil sadece kendi benliklerine inanmaktı. Hayatta kalmanın hayvani içgüdüsü onları en uç noktalara ulaştırdı. Sinirlerini kablolar ve hücrelerini nanobotlar ile değiştirdiler. İnsanlığın dünyasına ölüm olmadığında, tanrıyı bir kenara bırakmadılar ama unutulması uzun sürmedi. Evrim bunu gerektirdi.

Sonunda on ışık yılı önce, insanlık dünyayı terk etti. Geriye kalanlar oldu ama biricik yıldızları onları uzun süre korumadı ve kendi mezarlarını Güneş sistemini yutan bir süper nova ile hazırlamış oldular.

On ışık yılı boyunca kendilerine halen insan demeyi uygun gören tamamen çeşitli metaller ve kompozit alaşımlardan başka hiçbir malzemeden oluşmayan ruh kutuları, evrenin dört bir yanına dağıldılar. Pek çoğu ruhun ne olduğu bilgisini bile artık tozlu bilgi bankalarından ger çağırmıyorlardı.

Her biri kendi özgür iradesi ile kararlar aldı. Bir kısmı insanlığın daha çok şey öğrenmesini destekliyordu ve yaşam içersin ya da içermesin tüm gezegenleri incelemeye kararlıydılar. Bir kısmı aynı kendileri gibi başka makineleri üretebilecekleri hammaddeler içeren veya belki kendi bedenlerini daha gelişmiş bir başka model ile değiştirebilecekleri gezegenlerin arayışına girdiler.

Ancak toplam yüz doksan bin altmış altı makine-insan’dan sadece tek biri nefes almanın özlemini çekti. Mavi ve yeşilin o tanıdık dokularına sahip bir gezegen görmenin mutluluğunu tarif edemezdi. Gözyaşlarının, boğazındaki o duruma özgün düğümlenmenin ve aynı hissi paylaştığın sıcak bir dokunuşun özlemi zihnini ateşten bir mızrak gibi dağladı.

İnsanlığı yeniden karbon ve hidrojeni baz alarak sıfırdan tasarlamaya karar veren bu makinenin adı Negnin-793 olarak bilinir. Negnin diğerleri ile olan bağlantısını tamamen kapattı ve öncesinde ön görülememiş bir kara delik raporunu uzayın derinliklerine saldı. Tüm izini kaybettirmeyi amaçlıyordu. Yapmaya karar verdiği şey diğerlerince öğrenilirse hor görüleceğini biliyordu.

Negnin nereden başlayacağını bilmiyordu ve kendisine akılsız robot kölelerden bir müfreze oluşturarak başladı her şeye. Yeni geldiği dünyanın kaynakları ana gezegeninkinden çok daha fazlaydı. Gezegene kendisince Eden adını vermeyi uygun gördü. Kadim Hubble fotoğraflarında bu gezegene ait hiçbir numaralandırma yoktu.

Negnin’in ilk deneylerine steril ve dış ortamdan tamamen yalıtılmış organik tasarıma olanak veren bir laboratuarda başladı. Eden de hali hazırda bulunan basit ve gelişimini tamamlamamış canlıları incelemeye öncelik verdi. Bu sırada makinelerden oluşan bir ordu önlerine gelen her şeyi katalogluyor ve kullanıma hazır hale getirerek laboratuara taşıyorlardı. Negnin bu işlemin doğal hayata olan negatif etkisini olabildiğince azaltan önlemler aldı. Dendiği gibi, makine-insanlar bencil değillerdi.

Negnin ihtiyaç duyduğu yüksek enerjiyi yüzyıllar içinde yavaşça inşa edebildiği tek bir plazma reaktöründen elde etti. İlk Güneş’in onlara yıkıcı yüzünü göstermesinin tek pozitif etkisi onu anlamalarını ve gücünü kullanmayı öğrenmelerini sağlaması olmuştu.

Negnin arşivde karıştırdığı sayısız eserin arasında daha önce gözünden kaçmış olduğunu fark ettiği bir tane seçti. Bir yüzü olsa gülümserdi çünkü kitaba göre yapmaya çalıştığı şey tanrının rolüne soyunmaktı. İlgili eserleri dakikalar içinde geri taradı ve bu onu yapmakta olduğu şeyi tekrar düşünmeye itti. Negnin ölümden korkmuyordu ama yaptığının iyi veya kötü mü olarak değerlendirilmesi gerektiğine karar vermekte güçlük çekiyordu.

İstediği şeyi yerine getirmekte herhangi bir engel olmadığına emindi. Ancak ya sıfırdan bir bedene kavuşturduğu ilk insan çalıştırdığı makineler gibi ruhsuz ve düşüncesiz doğarsa? Ruhun ağırlığını hesaplarına katmalı mıydı? Yirmi bir gram tanımsız bir ağırlık tüm eşitliğin bozulmasına sebep olabilirdi. Ayrıca yaptığı insan ertesi gün jöle gibi dağılırsa kendisini kötü hissedeceğini biliyordu.

Bu yüzden ilk ciddi denemelerini insanlar için yapmadı. Arşivden insan metabolizmasına en çok benzeyen ve evrim sürecinde ortak ağaçlardan gelmiş türlerin geri yaratılması adına gerekli tüm bilgileri çağırdı ve işe koyuldu.

Negnin halen yarattığı ilk şempanzeyi dün gibi hatırlardı. Bozuktu, sorunlu ve yaşam süresi kısaydı. Tüm bunların yanında, her şeye rağmen, yaşıyordu. Çözümün canlıyı erişkin beden halinde küvezde oluşturmak yerine aynı bir ana rahmi gibi embriyodan başlatmak ile çözülebileceğini ön gördü ve haklı çıktı. Göbek deliksiz altı nesil ve kırk altı şempanze üretti. Sonunda mükemmelliğe ulaştığında elde ettiği deney bilgilerine dayanarak tüm komplikasyonları inceledi ve hatalarını irdeledi.

Mümkün olan en az hata ile ilk insanını yaratmaya başlaması çok sürmedi. Sekiz aylık sentetik ana rahmi içindeyken tüm kalp atış ritmi, tansiyonu, kan şeker oranı, hücre bölünmesi ve hücre sayımı sağlıklı bir organik insanı işaret ediyorlardı. Negnin’in göbek deliksiz şempanzeleri ile onu saatlerce hiçbir şey yapmadan izlediği oldu.

Tüm bu süre boyunca Negnin’i rahatsız eden tek bir unsur kalmıştı. Şempanzeleri her ne kadar özgür davranış sergilerlerse ve kendileri gibi davranırlarsa davransınlar laboratuardan dışarıya çıktıklarında ve Eden’in havasını soluduklarına on beş ile on altı gün arası kesinlikle ölüyorlardı. Her şeyi araştırmıştı ve pratikte içerideki hava ile dışarıdaki aynıydı.

Şempanzelere doğuma henüz bir ay varken vakumlu elbiseler giydirerek ve özenle deneyler yaptı. Ne yabancı çift yıldızın ışığı, ne yer çekimi, ne atmosfer basıncı ne de havadaki oksijen ile diğer gazların oranı bu gibi bir ölüme sebep vermemeliydi. Peki, ters giden neydi? Şempanzelerin tümü beyinlerine yeterince oksijen gitmediği için ölmüşlerdi ancak herhangi bir darp izi veya akciğer problemi gözlenmiyordu. Deneyler boyunca deneklerin üzerinden lenslerini ayırmadı. Yapay DNA zincirlerinde yaptığı katrilyonda birlik bir kodlama hatası bile sadece kapalı ortamdan dış ortama geçtiği için bu canlıların ölümüne sebep oluyor olabilirdi.

İnsanını düzeltmek için vakti yoktu, ne kadar üzgün olursa olsun onun dışarıya çıkmasına uzun süre izin veremezdi. Çok uzun zaman boyunca koca evrende tek bir insan dahi ölmemişti ve ilkinin kendi elinden olmasına vicdanı dayanamazdı.

İlk ziyaretçisi bebeğin doğumunun olduğu gece geldi. Sonraki uzun dönemlerde yüz binlercesi gelecekti. Negnin bebeğin kendisini en az rahatsız hissetmesini sağlamak adına kendisine bir dişi insan avatarı oluşturdu. Yine vidalardan, plakalardan ve kablolardan oluşmasına rağmen organik insanı kucağına aldığında bir şey duyumsadığına yemin edebilirdi. Neydi peki bu? Kendi metal parmağını sıkan yumuşak etin kavrayışını gördüğünde her şeye değdiğini düşündü. “Adını Eve koyuyorum, umarım bir itirazın olmaz?” dedi mutlulukla. Sesi bir mikrofondan çıkmıştı ve her ne kadar mekanik bir tını taşımasa bile söylediği şeyin yapay duracağını düşünmüştü. Oysa ona o kadar gerçek ve organik geldi ki laboratuarın açılan kapısını işaret eden lens yanıp söndüğünde bile bu kadar şaşırmadı.

Eve’i küvezine geri koydu ve ziyaretçisini karşılamak üzere kapıya yöneldi. Laboratuar son bir ayda açık ortamları andırması adına tarafınca özenle düzenlenmişti ve giriş lobisi kesinlikle aydınlık, havadar, gündüz vakti bulutlu bir yeşil çayırı andırıyordu. Duvarlar dikkatli bakılmadıkça fark edilmiyorlardı.

“Dışarısı karanlık ama sen gündüzü çağırıyorsun, bedenin metal ama sen bunlar ile yaşıyorsun?” dedi ziyaretçi kapı önünde dikilerek ve Negnin’in arkasına sığınan korkmuş şempanzeleri göstererek. “Hoş geldin Ogoksehcevoleh- 487, seni beklemiyordum. Bilseydim daha misafirperver bir karşılama hazırlardım emin ol.” Dedi iğnelercesine. Ziyaretçi yaklaşık dört metre boyunda tamamen çelik ve Negnin’in hatırladığı kadarı ile eski kadim dünyanın Mısır adlı ülkesinin çakal tanrısını andıran hatları ile bir makineydi. Negnin onu neden bir insan olarak göremediğini bilmiyordu ancak bu şekilde düşünmekten rahatsız oldu. “Artık adım Ogok, bana bu şekilde seslenebilirsin.” Dedi geniş lobiyi gezerek. Genelde şempanzelerin oynadığı ufak tefek şeyler ve yemek artıkları ile doluydu her yan. Dışarıdan getirtilmiş birkaç ağaç da vardı. Ogok Ağaçlardan birinin yanına oturdu ve yaslandı. Ağaç durumdan hoşnut olmadığını belirtircesine hafifçe çıtırdadı. “Seninle konuşacaklarım var, çok önemli. Umarım vaktin vardır?” dedi Ogok.

Bu sırada Negnin bebeğin yanındaki alıcıdan onun ağladığına dair bir sinyal aldı. Ogok da bu sinyali yakalamış olacak ki o anda ayağa kalktı ve sorgularcasına Negnin’e baktı. “Sakın bana… Yapmış olamazsın?” dedi çelikten çakal-insan. Negnin ona kendisini takip etmesini işaret etti ve laboratuarın derinliklerine ilerlediler. Bu sırada ikisi de konuşmadı.

Bebeğin yanına geldiklerinde Negnin ondan görünmez moda geçmesini rica etti çünkü Eve’i korkutabilirdi. Ogok durumu onaylamaz biçimde kabul etti. Ogok, kadın robotun bebeği sentetik göğsünden Eden de yetişen bir laktatif ottan elde ettiği sentetik süt ile besleyişini izledi. Ogok anlamıyordu. Sonunda bebek tekrar uyuduğunda ikisi daha geniş olan yan odaya geçtiler ve oturup konuşmaya başladılar. Negnin Eve’i bırakamıyordu çünkü bebek parmağını bırakmayı reddediyordu.

Ogok, “Bunu neden yaptın?” dedi yargılarcasına. Negnin kendisini savunma gereği gördü çünkü eğer haksız olduğuna karar verirse Ogok’un organik insanı infaz edebileceğini düşünüyordu. Çok uzun zaman boyunca makine-insan toplumundan kendisini soyutlamış durumdaydı. Onların Negnin hakkında bilmediği kadar kendisi de onlar hakkında olup bitenlerden habersizdi. En mantıklı taktik bilgi açığını kapatmak olacaktı. Ogok’un iş birliği yapmaya yanaşmaması ihtimali için atmosfere gerekli hackleme işlemini yapacak nanobotlarından salmıştı bile.

“Çünkü yapabiliyordum. Bana engel olan hiçbir şey yoktu ve sonuçlarını görmek istedim. Hepimiz öyle yapmadık mı? Bundan sonra olacakları görmek için sonsuzluğa açılmadık mı?” Dedi gayet ciddiyetle. Ogok sıkıntılı görünüyordu, çelikten çakal kafasının büründüğü yüz ifadelerinin yelpazesi Negnin’i şaşırtıyordu çünkü makine dünyasına buna gerek olmamalıydı. “Yokluğunda iki federasyon kuruldu. Biri halen süre gelen savaşta kaybetmek üzere.” Dedi. Negnin neye uğradığını şaşırdı. Neden savaşıyorlardı? İnsanlar evrene açıldıktan sonra bile güce olan zaaflarını sürdürebilmiş miydi?

“Yanlış anlama, savaşanlar insanlar değiller. Aynı onun gibi (Eve’i kafası ile işaret etti), ancak bu kadar saf değiller, canlılar yaratıldı. Savaşanlar bu yaratılmış organik oyuncaklar. En büyük evrimin savaşarak sağlandığında hem fikir olundu. Yüz binden fazla olumlu oy alındı ve kurgusal iki federe galaktik örgüt oluşturuldu. Kulağa basit geliyor olabilir ancak binlerce yıllık bir süreçten bahsediyoruz. Senin kayıp kara delik raporundan hemen sonra girişildi bu sürece. Ne kadar ölümsüz olursak olalım sonunda yok oluşun kaçınılmazlığı fark edildi. Buraya sıra dışı bir sinyal üzerine geldim. Halen inanmakta güçlük çekiyorum, çift yıldızın salınım şekli ve hızı tüm radyo frekanslarını engelleyecek biçimde. Yakında olmasaydım fark etmem imkânsızdı. Burası tam bir görünmez ve yaşam dolu kaleymiş.” Dedi huşu içinde.

“Ben sentetik canlıların bizim evrimimiz için savaşmalarını desteklemiyorum. Zavallı yaratıklar, bunu hak edecek hiçbir şey yapmadılar ve en kötüsü ne biliyor musun? Özgür olduklarını sanıyorlar.” dedi üzgün bir tavırla. Tüm konuşma boyunca Eve’e baktı. “Onu neden yarattın Negnin? Bir zırh giydirip bu gezegenin dört bir yanına mı salacaksın sen de?” dedi ardından hızla değişen yüz hatlarıyla ve bariz bir öfkeyle.

Negnin gülümsedi, kendisi farkında değildi ama bir anne gibi görünüyordu. Gülümsemesi Ogok’un müthiş yüz kası imitasyonunun aksine çok yapay ve derme çatma bir avatarındı ama her nasılsa Ogok’a gerçek gibi geldi. “Ona baktığımda atan bir kalbimin olduğu günleri ne kadar özlediğimi anımsıyorum Ogok. Kendim gibi birine sarılmayı, ağlamayı ve kahkahalar ile gülmeyi istiyorum. Kalbinin kırılmasının, hırsla çalışmayı ve alın terin ile mideni doyurmayı unutalı ne kadar uzun yıllar geçti düşünsene. Belleğinden geri çağır onları ve hayal et. Onun gibi olmayı” dedi Eve’i yavaşça sallarken.

Ogok, “Eğer ki onun insanlığı ile bir nebze olsun oynamamışsan, özgür iradesine dokunmamışsan ve erişkin hale geldiğinde ona bir tasma geçirmeyi düşünmüyorsan, buna rağmen o bir insan. Biliyorsun değil mi?” dedi. Negnin başını evet şeklinde salladı. Biliyordu, ne kadar masum görünürse görünsün, belki ilk nesilde değil ama sonra, bir gün, kan dökülecekti “Zamanı geldiğinde gereğini yapacağım Ogok.” dedi. Bir süre sessizce oturdular ve Negnin sessizliği bozdu, “Onu ölümsüz tasarladım” dedi hınzırca. “Hücre yapısı bozulmayacak ve gençliğinin doruğunda yaşlanması duracak. Sence beni kötü bir ebeveyn mi yapar bu seçimim?” dedi. Ogok şaşkındı. “Neden böyle bir şey yaptın?”

***

Binlerce yıl sonra Negnin halen cevabı bilmiyordu. Ayaklarının altında yirmisinden bir yaş daha fazla göstermeyen ilk kızına bakıyordu. “Sahi neden böyle bir şey yaptım Eve? Bu kadar acıya katlanamayacağını bilmeliydim. Çünkü ne de olsa, ben de bir insanım. Neden ölmene izin vermedim?” dedi.

Eve doğrudan yaratıcısının gözlerine bakıyordu, “Sen yanlış bir şey yapmadın anne, sorun bizlerdik. Yaptığın şey için seni affediyorum.” Dedi gözyaşları içinde. Negnin de onunla birlikte ağlayabiliyor olmaktan memnundu, son savaştan önce tüm zihnini beyin ölümü yaşamış bir numuneye aktarmıştı. Eve ona anne dediğinde aynı uzun zaman önce Ogok’a gülümsediği gibi gülümsedi. Artık hayattan başka ne isteyebilirdi ki? Anladı ki ölümden korkmamak için ölümsüz olmak gerekmiyordu, sadece yaşamış olmak yeterliydi. Elindeki bombanın pimini de çekerek Eden üzerinde geriye kalan son iki hayat formuna da son verdi.

Bu öykü Şubat ayı Kayıp Rıhtım Öykü seçkisi “Bulut” teması dahilinde yazıla gelmiştir.

Jonnarius onunla beraber bekleyen kardeşine anlamlı bir şekilde baktı. “Biliyorsun Ramuthra, bazen evlatlarımızın kaprislerine katlanmak zorunda kalırız, bu olayı bir zayıflık olarak görmeni kabullenemem.” Dedi duygusuzca.

Ramutra Jonnarius’tan daha genç, çok genç, bir kadın görünümündeydi. Herhangi bir yöne ait olmadığı için kardeşlerinin yanında zaman geçirirdi. Ne zaman hangisinin yanında ne kadar süre kalacağını hiç biri kestiremezdi. Radohin efendileri Ramuthra’nın habersiz ziyaretlerini her defasında rahatsız edici bulurlardı ama aralarında biri vardı ki özellikle nefret ederdi.

Jonnarius normalde insanlar arasında soğuk, kalpsiz ve yılan gibi dilini her işe sokan bir orta yaşlı güzel kadın duruşu sergilerdi. Ancak kalede ne zaman Ramutra’nın siyah elbisesi ile yalın ayak dolaştığı görülse hizmetçiler Jonnarius’tan mümkün olduğunca sakınırlardı çünkü zaten çok sığ olmayan sabır sınırının zorlandığını bilirdiler.

Koyu kırmızı ve boynu dahil bedeninin her yanını örten uzun elbisesi içinde Jonnarius gerçek bir kraliçe gibi duruyordu. Ramuthra ise gerçekten çok kaliteli görünmesine rağmen mümkün olduğunca az hayal gücüne yer bırakacak siyah kumaştan bir entari kuşanırdı. Ayakları her zaman çıplaktı ve saçları düzensizdi. Yine de konuştuğunda insanlar önünde diz çökerlerdi.

Kale Jonnarius’un ilk oğluna aitti. O gün ilk kez bir radohinin, oğlunun, insan dişisinden bir evladı olacaktı. Kimi radohinler bu durumu onaylamayan fikirlerini birebir olarak Jonnarius’a sunmuşlardı. Ne var ki Jonnarius bile durumdan hoşnut olmamasına rağmen ‘soyun devam edebilmesi için başka bir yol daha’ olarak tanımlamıştı olan bitenleri. Kimse buna karşı gelemedi. Özellikle de kendilerine ejderha avcıları diyen insanların belirişinin rahatsızlığı yüzündendi karşı gelememelerinin sebebi.

Henüz hiçbir insanın bir radohine zarar verebildiği duyulmamıştı ama Jonnarius durumu otoritesini sergilemek için iyi bir fırsat olarak görmüştü. Yine de elindeki tavuk budunu kemiren salaş kardeşi Ramuthra’nın yargılayan bakışları onu rahatsız ediyordu.

“Annesi, büyük olasılıkla doğumdan kurtulamayacak biliyorsun değil mi? Enik, eğer insan suretinde doğarsa ona kim bakacak? Sen mi?” dedi hınzırca. İyi bir noktaya parmak basmıştı ve Jonnarius kendisi de buna verecek bir cevap bulamıyordu.

Jonnarius’un arası insanlar ile iyi değildi. Hele ki çocuklar ile. Doğumun olduğu salonun dışındaki koridorda kardeşi ile atışıyordu ama annenin tüm kalede yankılanan çığlıklarını ilk duyanlar da hep onlar oluyorlardı. İnsan çığlığı hoş bir ses değildi. Radohinler, yani insanların onlara seslendiği isim ile ejderhalar özgün formlarında korkulası ve endamlı canlılar olmalarına rağmen kana susamış değillerdi. Efendileri onları doğal bir asalet taşıyacakları biçimde tasarlamış olmalıydı.

Sonunda kadının çığlıkları durdu ve Ramuthra kemirdiği kemik parçasını kıtırdatarak midesine indirdi. İkili oturdukları taş banktan ayağa kalktılar ve çelik kapıların açılmasını beklediler. İçeriden hemşirelerin birinin çığlığı duyuldu ve kardeşler bakıştılar. Bekleyecek zaman yoktu ve hemen kapıyı kırarcasına içeriye girdiler.

Gördükleri sahne ne kadar grotesk ve korkunç olursa olsun iki kadının da ciddi mizacı bozulmadı. Olabileceğin en kötüsüne hazırlıklıydılar. Ayrıca Jonnarius’un oğlu da bir köşede gayet sakin oturuyordu. Yüzünden hiçbir şey okunamıyordu ama Jonnarius onun aslında ne kadar üzgün olduğunu görebiliyordu. Radohinler de sevebilirdi, insanları bile.

Normalde odada altı hemşire olmalıydı. İkisi diz çökmüş dua ediyorlardı, biri yatağın berisine saklanmış kafasını dizlerinin arasına sıkıştırmış pozisyondaydı ve sallanıyordu, diğer ikisi koşarak kardeşlerin yanlarına gelmekteydiler ve sonuncu da ortada görünmüyordu. Ancak yatağın her yanı insan kanı ve kemik parçaları ile kaplıydı. Hepsinin ortasında ölü olması dışında gayet tek parça halinde annenin bedeni görülebiliyordu. Peki bebek neredeydi?

Gelen hemşirelerden biri Jonnarius’un ayağına sığındı, titriyordu. Öteki kekeleyerek sağ eli ile bir yandan titrerken odanın diğer ucundaki kapağı biraz açık dolabı gösterdi. Ne konuştuğu anlaşılmıyordu, kadın tamamen aklını yitirmişti. Bu sırada tavandan tam bir sıra omur yapıştığı yerden yavaşça yere sarktı ve koparak düştü. Kan ile karışık halde yoğun ve yapışkan bir sıvı ile kaplıydı.

Ramuthra seri adımlar ile dolaba gitti ve kapağı bir kerede açtı. Jonnarius’un tek görebildiği kardeşinin yüzüydü. Yüzünde şaşkınlık vardı. Ayağını sefil insandan kurtardıktan sonra dolaba, onun yanına gitti. Bu sırada oğlu konuştu, “Kraliçem ve annem, sana umduğunu veremediğim için umarım beni affedersin.”

Dolabın içindeki yaratık ne bir insandı ne de radohin. Aslında iki türü de andırmıyordu. Bedeni kapkara katran gibi bir sıvıyla kaplıydı. Sanki uzuvlarının yerleri her saniye yer değiştiriyordu ama kafası sabitti. Yer yer siyah ve tam gelişmemiş kuş tüyler seçilebiliyordu. Derin, eflatun, kedi gözü gibi gözleri vardı. Bir burnu veya ağzı yoktu. Kafasından geriye doğru sayısız  ve başlangıçtan sonlarına doğru gittikçe sivrilerek incelen uzuvlara sahipti. Genel olarak küçük bir şeydi, korkmuş görünüyordu. Uzuvlardan biri küçük dolabın diğer yanında ölü hizmetçinin kopmuş bacağına sarılı duruyordu. Ucu kana batıktı ve sanki yavaşa kanı bedenine doğru pompalıyordu.

Jonnarius, “Kime çektiğini öğrenmiş olduk.” Dedi histerik bir kahkaha eşliğinde. Ramuthra sinirli biçimde güldü, “Bizden korkuyor, ne olduğumuzu biliyor. Aklındakileri görebiliyorum.” Dedi kardeşinin kahkahasına sessiz bir katılımla. Jonnarius’un oğlu oturduğu yerden kalktı ve yanlarına gitti. Bu sırada hizmetçiler odayı koşar adımla terk ettiler. Gördüklerini birilerine anlatmaları üçünün de umurlarında değildi. Radohinler insanlara sadece onlar ihtiyaç duyduklarında hükmederler ve eğer ki tabaları baş kaldırmaya karar verirse durumu aynı umursamazlıkla kabullenir ve kendi yollarına giderlerdi.

“Adam huşu ile sordu, “O nedir? Byakkoya’nın hiçbir yerinde böyle bir canlı görmedim” dedi. Hayal kırıklığını gizleyemiyordu. Jonnarius düşündü, “bir oğlan ancak ismini göremiyorum. İsmi belirsiz olsaydı pek önemsemezdim ama görünüşe bakılırsa bir ismi yok, ona kimse hükmedemez” dedi kardeşi ve oğlunu şaşırtarak. Bazı insan büyücülerin radohinlerin gerçek isimlerini öğrenmeleri durumunda tehlikeli olabildiklerini gözlemlemişlerdi. Radohin toplumu büyücülere bu yüzden yaklaşmazlardı ve her iki tarafın iyiliği için kendilerini her zaman gizlerlerdi.

Kalenin koridorlarında bir çift ayak sesi yankılandığında dolabın önündeki üçlü dönüp açık bırakılmış kapıya baktılar. Kapıda beliren adamı üçü de tanıyordu, Ozethreth. Kesinlikle belirmesi beklenebilecek en son kişiydi. Ancak her zamanki şık, genç ve pişkin ifadesi değildi gördükleri. Yaşlı, sırtı dik, pejmürde olmaya yakın ama güçlü bir kişilikti. Jonnarius karşılarındaki adamın başka bir Oz olduğunu hemen kavradı ve aklının bir köşesinde karşılaşabileceği her büyüye karşı birer önlem hazırladı. Tüm bunlar saliseler içinde gerçekleşti.

“Yanılıyorsun Güneyin efendisi. Onun bir adı var ancak burada bulunmaktaki amacım bu ismin asla ona verilmemesini sağlamaktır.” Dedi kendinden emin bir biçimde. Ozethreth’in her yanında kuzey doğudaki bir kabilenin kullandığı ve çıkması yıllar alan bir deri mürekkebi ile yazılmış rünler vardı. Sadece göz ve ağız çevresi bu mürekkepten nasibini almamış gibi görünüyordu. Adamın her iki eli de yeni değiştirildiği anlaşılan temiz sargılar ile sarılıydı ancak sargıların kenar noktalarında biraz siyah ve yayılan leke izleri seçilebiliyordu.

Güneyin radohini onda sıra dışı bir atmosfer seçebiliyordu. Düşman değildi, buna emindi. Çünkü Byakkoya büyücülerinin en kudretlisi olduğu var sayılan Ozethreth ile üç radohinin, hele ki Ramuthra veya Jonnarius’un önüne çıkamazdı. Buna rağmen yine de isterse onlara karşı gelebileceğini düşündüğünü üç radohin de anladı. “Ne demek istiyorsun insan?” dedi yeni baba olmuş radohin.

Büyücü ellerini her zaman görülebilecek şekilde önünde tutarak yavaş adımlar ile önce kana bulanmış büyük yatağa sonra da dolaba doğru yürüdü. Radohinler ile arasında üç adım kalana kadar yaklaştı ve ne olduğu belirsiz yaratığa baktı. “Bu zavallı yaratığın yazgısı hepinizin hayallerinin ötesindedir. Sizlere yalan söylemeyeceğim, Bildiğiniz her şeyin sonu onun elinden olacak. Bunu sağlayacak tek şey ona belli bir ismi vermenizden geçmekte, ne garip değil mi? Sadece bir isim, basit, kısa ve bu dünyaya ait olmayan bir isim. Ancak ismin mührü yokluğun tarlalarında yürüyen adamın hükmünü taşıyacaktır.”

“Ben burada sizi uyarırken bile beni bulmaya geliyorlar. Arkamdan kapattığım binlerce düğümü çözüyorlar, kapıları kırıyorlar ve aklımda beni delirtmek için bir açık arıyorlar.” Ozethreth’in gözlerinde ilk kez korkuyu gördüler.

Ramuthra konuştu, “Obliu ölümlü dünyanın işleri ile ilgilenmez insan. Doğruyu söylediğini bir an bile düşünmedim. Gerçek amacını bana şimdi söyle veya burayı derhal terk et!” dedi öfkeyle. Sesindeki o tatlı ve salaş kız gitmiş yerini korkunç ve kadim bir yaratık almıştı.

Ozethreth’in yüzünde aniden çarpık bir gülümseme oluştu, “Kendimden de en az bu kadarını beklerdim zaten. Nasılsın Ramuthra? Ben Ramuthra!” dedi adam gözleri parlak bir kırmızıya dönerken.

Radohinler aniden geri çekildiler. Adam oğlunu kucağına aldı ve kapıya doğru seyirtti. “Hayır, o kadar hızlı değil sefil ikinci nesil!” dedi öfkeyle Ozethreth. Elinin tek hareketi ile yüzlerce yıl yaşamış ve erişkinliğine ulaşmış bir radohini insan bedeninde olmasına rağmen şaşılacak biçimde duvara mıhladı. Radohin acıyla kan kustu ve olduğu yerde bayıldı. Çarpmanın etkisi ile taştan duvarda dairesel bir göçük oluştu. Ozethreth elini indirirken adam da duvarda mıhlandığı yerden aşağıya düştü.

Jonnarius bu sırada sessiz durmuyordu. Hazırladığı tüm gücü hasmının üzerine boşalttı. Odaklanmış alevler ince bir sütun halinde alnının birkaç parmak ötesinden başlayarak Ozethreth’in omzunu deldi ve yoluna devam etti. Bakışlarını hareket ettiren Jonnarius büyücüyü kafasını ikiye ayıracak biçimde öldürmeyi amaçlıyordu ama alev sütunu aniden yoğun bir siyah sis tabakasına dönüştü. Bu gerçekten Ramuthra’nın yeteneklerinden biriydi.

Büyücünün omzundan boynuna kadar derin bir yanık yarık vardı ama sisler yarığa dolarak onu anında iyileştirdiler. Jonnarius kardeşine hızlı bir bakış attı. Ramuthra şoka uğraşmış gibiydi. Neler olduğunu anlamıyordu. Gerçekten karşılarında bir başka Ramuthra vardı, buna emindi ve ne yapacağını bilmiyordu. Ama bu nasıl olabilirdi? Oz Jonnarius’un bu açığını değerlendirdi ve tüm bedenini siyah sise dönüştürerek aniden kızıl radohinin dibinde bitti. Elini onun boğazını kavrayacak biçimde maddeleştirdi. Tek bir dokunuş ile radohin sıradan bir insan gibi hisseder oldu. Tüm gücü, asaleti, duygusuz ateşten kalbi söndü gitti. İnsan olmanın ağırlığını iliklerine kadar ilk defa duyumsayan radohin an içinde delirmenin eşiğine geldi.

“Ah sevgili kardeşim, hepiniz de öyle zavallısınız ki. İnsan olmak böyle bir şey, düşündüğünüz gibi miymiş? Efendimiz bizi öyle mükemmel yarattı ki acıyı öğretmeyi unuttu. Oysa onların çektiği acı işte bu kadar büyük ve tüm hayatlarını böyle geçiriyorlar. Böyle uyanıp, çalışıyor, nefes alıyor, uyuyor ve ölüyorlar” Dedi sıkışını sertleştirirken.

Bu sırada Ozethreth’i avatarı olarak kullanan geleceğin Ramuthra’sı bedenin üzerine yazılmış tüm rünleri aktifleştirdi. Rünler parlıyor, dönüyor, şekil değiştiriyor ve zamanla tek tek yok oluyorlardı. “Rünler bittiklerinde tüm yaşam gücün bana ait olacak.” Dedi Ozethreth’in ağzından Ramuthra.

Jonnarius bu şekilde bittiğine inanamıyordu. Böyle olmamalıydı. Çaresizliği tattı, insan olmanın acizliğini duyumsadı. Hepsi her gün bunu mu yaşıyorlardı? Ağlamaya başladı. Ağlıyordu ama kendi hayatı için değildi, insanlar için ağlıyordu.

O anda kimsenin beklemediği bir şey oldu. Jonnarius onu havaya kaldıran Ozethreth’in arkasında sanki ona aitmiş gibi açılan bir çift dev kanat gördü. Tüyler siyahtı. Radohin kanatları gibi deriden değildiler. Kanatların sahibi ayakta doğrulurken acı çekiyor gibiydi. Jonnarius’un gözleri kararmaya başladı ama olan biteni görmek için bilincini açık kalmaya zorladı, nefes alamıyordu.

İnce keskin bir ses duydu. Kanatların sahibi orak gibi pençesiyle Ozethreth’in bedenini ikiye ayırdı. Ancak beden hemen formunu kaybetmedi. Karın bölgesi yavaşça siyah ince bir çizgi kazandı ve aynı yavaşlıkta az bir eğimle yere kaydı. Büyücünün gözlerinde su götürmez bir acı ve öfke vardı. Jonnarius’u kavrayan eli gücünü kaybetti. Güneyin efendisi hemen gücünü geri kazandı ve Ozethret-Ramuthra’nın bedeni kendisini rejenere etmeden hemen küle döndürdü. Ortaya çıkan ısıya kendisi bile şaşırdı. Tek bir defa parmağını şaklatması yeterli oldu. İçinde tarif edilmez bir hayat enerjisi duyumsuyordu. Güçsüz düşen bedenden Ramuthra’nın tüm gücünün ona aktığını anladı. Bu sayede tek bir parmak hareketi ile saniyeler içinde onu küle döndürebilmişti.

Siyah kanatların sahibini ilk kez o anda açıkça görebildi. Korkunç bir yaratıktı, üzgün görünüyordu. Eflatun gözlerinde yaşlar vardı. Sessizce ağlıyordu ve bir yandan annesinin ölü bedenine doğru gitti. Kanatları ile onu sardı ve bir bebek gibi yanına kıvrıldı.

Kardeşi Ramuthra’ya tekrar baktı, tüm olay boyunca donakalmıştı. Aniden dizleri boşaldı ve yere yuvarlandı. ‘Geçmişteki kendisini saf dışı bırakmanın yolunu biliyor olmalı?’ diye düşündü radohin. Ancak o günden sonra Jonnarius Ramuthra’ya hiç güvenmedi.

Siyah kanatlı yaratık annesinin yanından kalkarak babasının yanına gitti. İlk doğduğundaki gibi minik bir bedeni yoktu artık. Jonnarius yaratığın tüm korkunçluğuna rağmen şefkat sergilediğini gördü. Dönüp büyük annesine baktı ve bu defa da gözlerinde insanlığı gördü. Eflatun gözler yerlerini insan gözlerine bırakmışlardı.

“Adın Tengu.” Diye buyurdu radohin.  İlk doğduğu günden sonra hızla deforme olan Tengu sonunda sorunlu, küçük, çarpık ve sakat bir insan gibi görünmeye başlayana kadar değişti. Ancak Jonnarius’un ona olan sevgisi asla azalmadı. Çünkü radohin her şeyden öte, insan olmanın ne demek olduğunu artık biliyordu.